شعر> مدادرنگی‌ام، کم می‌آورد

کم می‌آورم و دو شعر دیگر

برای پارک‌هایت

               سبز چمنی

و برای آسمانت

               آبی روشن

و برای ابرهای بارانی‌ات

                 خاکستری تیره

آری، مدادرنگی‌ام کم می‌آورد

برای رفتگر مهربانت

               نارنجی زنده

و برای درختان کاجت

                      سبز تیره

و برای ماه‌های شب عیدت

                              قرمز قرمز

و برای گنجشک‌های ایوان خانه‌ی مادربزرگ‌هایت

                                                      قهوه‌ای روشن

می‌دانم

مدادرنگی‌ام کم می‌آورد

برای کبوتران چاهی‌ات

                     توسی مایل به نقره‌ای

و برای گنبدهای مسجدهایت

                                 سبز فیروزه‌ای

و برای لبخند مردمت

                      هزار هزار خورشید

مدادرنگی‌ام کم می‌آورد

برای کشیدن زندگی گرم تو

                             شهر من!

                                       امیرحسن ابراهیمی‌خبیر

                                                              از تهران

* * *

اشتـبـاه مـا

خدا

اشک را برای گریستن

و عشق را برای زیستن

آفرید

ما اما برای زندگیِ بدون عشقمان

گریه می‌کنیم

تا زنده بمانیم

                                       نوشین صرافها، ۱۷ساله

           خبرنگار افتخاری هفته‌نامه‌ی دوچرخه از تهران

* * *

تیر آخر

تیر آخر را زدم

در خیالم

درگلو کشتم صدایم را، ولی

تیر آخر هم هوایی رفته بود.

                                        مریم دانشور، ۱۷ساله

          خبرنگار افتخاری هفته‌نامه‌‌ی دوچرخه از تهران

 

همشهری، هفته‌نامه‌ی دوچرخه‌ی شماره‌ی ۷۴۴

عکس: شیوا بابابیگی، ۱۷ساله، خبرنگار افتخاری هفته‌نامه‌‌ی دوچرخه از تهران

کد خبر 260438

برچسب‌ها

دیدگاه خوانندگان

آخرین خبرهای بازار