دروازه طهرونوقتی پلیس سبیل داروغه‌ها را دود داد

تیر ماه سال ۱۲۹۲ سرهنگ «وستداهل» سوئدی در اعلامیه‌ای رسماً آغاز به کار پلیس تهران یا همان «نظمیه» را با  تشریح وظایف آن سازمان را اعلام کرد. این تاریخ از آن جهت مهم است که این سرهنگ سوئدی نهاد و ساختاری را بنیان نهاد که تا به امروز کم‌وبیش دیده می‌شود و از سوی دیگر، فساد و ظلم داروغه‌ها را برچید.

پایداری۳۱۲ نفر به‌اضافه من | حکایت فرزندی که برای سربازی «او» تربیت شد

در قاموس زندگی برخی آدم‌ها، کلمات صرفاً واژه نیستند بلکه مسیری برای زیستن‌اند. برای «محمدحسین» واژه «سرباز» از همان ظهر عاشورایی که نامش بر زبان پدر و مادر جاری شد با تقدیرش گره خورد. مادرش می‌گوید: «از خدا خواستیم که اگر لیاقت داریم، پسری به ما بدهد تا سرباز امام زمان (عج) باشد.»

دروازه طهرونزندگی علیه گودال مرگ

تهرانی‌ها و به ویژه ساکنان مرکز پایتخت، آلونک‌ها و شرایط نابسمان زندگی مهاجران در گود عرب‌ها، محدوده هرندی را خوب به خاطر دارند. همان روزهایی که مدیریت شهری وقت توجهی به ساماندهی این فضاها نداشت و قلب تهران به مرکز انواع آسیب‌های اجتماعی تبدیل شده بود.

پایداریماجرای کیف معطر پسر مینابی | غمنامه‌ای از پدر کودک ۷ ساله شهید آرشا میرابی

۴۵ روز پس از شهادت آرشا، مادرش در گلزار شهدای میناب از پیدا شدن کیف فرزندش مطلع می‌شود. کیف با وجود لقمه‌های مانده و خون روی آن، بوی خوشی مانند عطر حرم امام رضا(ع) داشت و خانواده آن را به موزه آستان قدس اهدا کردند.

پایداریبین ۱۲ قبر سرگردانم! | روایت تکان‌دهنده مرد تنهای کوچه جاجرودی؛ ۱۲۰روز پس از بمباران

«سلام ... دلم برات تنگ شده... چرا گوشی‌ات را جواب نمی‌دی؟» این‌ها پیام‌های مردی است که هنوز مرگ را باور نکرده. مردی که هر از گاهی شماره همسرش را می‌گیرد یا برایش از دلتنگی‌های جانسوز پس از او می‌نویسد، به امید آن‌که معجزه‌ای رخ دهد و از آن سوی خط، صدای محدثه را دوباره بشنود.

کوچه پس کوچهشهادت برازنده‌اش بود | شهید احمد حرآبادی‌فراهانی به روایت پدر و مادر

اهل یکی از روستاهای اراک بود. در ناجا مشغول به‌کار شد و تا ۴۷سالگی به کشورش خدمت کرد در ۱۱ اسفند ۱۴۰۴، هنگام خدمت در یگان ویژه نیروی انتظامی محله کیانشهر، بر اثر اصابت موشک به شهادت رسید. روایت‌های معصومه نظام‌آبادی، مادر شهید درباره فرزندش خواندنی است.  

پایداریرزمنده بی‌قرار خط مقدم

روایت روزهای آخر حضور عزیزان هیچ‌وقت عادی نمی‌شود، حتی برای کسی که بارها آرزوی شهادت را از زبانش شنیده بود و با وجود شرایط پرخطر شغلی همیشه آمادگی شنیدن چنین خبری را داشت.

گزارشی از مراسم استقبال از خانواده شهدای استان هرمزگان در منطقه ۱۶ تهران

پایداریکاروان داغ‌دیدگان میناب در آغوش پایتخت

یکی از کاروان‌های شاخص مراسم وداع با رهبری، کاروان خانواده‌های داغدار شهدای میناب بود که ظهر شنبه ۱۳ تیرماه به پایتخت رسید. در این روز تهران نفس‌هایش را حبس کرد تا میناب را در آغوش بکشد.

حکایت‌هایی از زندگی شهید امیرحسین رشیدی به روایت برادرش

پایداریخنده‌هایی که فراموش نمی‌شوند

«هنوز هم باورم نمی‌شود امیرحسین رفته باشد.»؛ این را حمیدرضا رشیدی می‌گوید؛ برادری که میان حرف‌هایش بارها سکوت می‌کند، بغضش را فرو می‌برد و دوباره از امیرحسین برایمان تعریف می‌کند؛ از برادری که به‌گفته او «اهالی محله خنده‌هایش را فراموش نمی‌کنند.»

حکایت مردی که با خودروی شخصی‌اش روایتگر دلتنگی‌های مادران و پدران داغدار شهدای مدرسه شجره طیبه است

کوچه پس کوچهسفیر شهدای کربلای میناب | گفتگو با مردی که روایتگر داغ وطن است

به نیابت از شهدای مظلوم مدرسه میناب می‌خواهد شهر به شهر بگردد تا به مشهد برسد و به پابوس آقا امام رضا(ع)برود. از زمانی که مدرسه میناب مورد حمله قرار گرفت، حدود ۳۰ روز را در میناب حضور داشته، پای درددل خانواده شهدای میناب نشسته و حالا از استان‌های مختلف گذر می‌کند و در تجمعات شبانه آنها حضور دارد.

دروازه طهرونوقتی گورستان متروکه فرهنگسرا شد

تهران در دهه‌های گذشته، همزمان با افزایش جمعیت، با مشکلات و ناهنجاری‌های متعددی روبه‌رو بود. پیش از پیروزی انقلاب اسلامی، در بسیاری از نقاط شهر، فضاها و اماکنی وجود داشت که ساکنان اطراف آن از آسیب‌های اجتماعی و فرهنگی آنها رنج می‌بردند.