همشهری آنلاین – آرش نهاوندی: اختلال در تامین و ارسال ارز برای شرکتهای خارجی، همچنین تحریمها دسترسی بیماران دیابتی به انسولین خارجی را با چالش مواجه کرده است. این در حالی است که برخی بیماران عنوان میکنند با تزریق انسولینهای داخلی نتیجه مطلوب را ندارند و با مشکلاتی مواجه میشوند. چندی پیش دکتر علیرضا استقامتی، رئیس انجمن دیابت گابریک در این باره گفته بود؛ مشکل اصلی ترجیح بیماران و پزشکان برای استفاده از برندهای خارجی و ضعف اعتماد به تولیدات داخلی است، موضوعی که در کنار تغییرات قیمتی و پوشش ناکافی بیمه، دسترسی به داروی مورد نظر بیماران را با چالش مواجه کرده است.
دکتر فرزاد حدائق، فوق تخصص غدد و عضو هیات علمی دانشگاه علوم پزشکی شهید بهشتی در گفتگو با همشهری درباره وضعیت تامین انسولین بیان میکند: اینطور نیست که تمام انسولینهای خارجی وارداتی باشند. شرکت نوونوردیک به عنوان تولیدکننده انسولین خارجی در ایران کارخانه دارد و در حال تولید محصول خود است. انسولین دیگری مانند آبازاگلار یا انسولین توجئو یا انسولینهای سریع الاثر دارای کارخانه در داخل کشور هستند. البته به طور دقیق نمیدانم که خطر تولید آنها در داخل کشور است یا محصولاتشان را وارد و همین جا بستهباندی میکنند.
به گفته حدایق، درباره برخی برندها هم محصولات کاملا وارداتی هستند. البته انسولینهای انسانی امپیاچ یا ریگولار یا قلمی به دلیل شرایط نامطلوب اقتصادی کمتر در بازار مصرف ایران وجود دارند.
مزیت انسولین قلمی
او با بیان این که در حال حاضر دو شکل متفاوت قلمی و تزریقی انسولین را داریم، عنوان میکند: انسولین قلمی با راحتی قابل استفاده هسنتند و انسولینهای تزریقی نیاز به کشیدن مایع به داخل سرنگ دارند.
این عضو هیات علمی در ادامه توضیح میدهد که انسولینهای قلمی ایرانی هم محصولات خوب اما محدودی هستند و بیشترین بخش بازار را انسولینهای تزریقی تشکیل میدهند. باید تنوع محصولات در بازار کشور وجود داشته باشد، چون هر کدام از آنها برای یک گروه از بیماران مناسب هستند.
بیشتر بخوانید:
چالش اصلی، کمبود انسولین قلمی
حدائق در پاسخ به این سوال که برخی بیماران دیابتی نسبت به تغییر انسولین و مصرف محصول داخلی مشکلاتی را مطرح و عنوان میکنند که دچار عارضه میشوند، توضیح میدهد: تغییر دارو از انسولین خارجی به ایرانی عوارض ندارد. در این باره بهتر است از انسولینهای قلمی استفاده شود که در حال حاضر در بازار مصرف ما به تعداد زیاد موجود نیست. استفاده از سرنگ هم برای تزریق انسولین کار سادهای نیست. امروزه برای مردمی که مشغله زیادی دارند استفاده از انسولین قلمی مناسبتر است.
او با تاکید بر این که مصرف انسولین قلمی بسیار ساده است، عنوان میکند: این انسولین سریع الاثر است و باید به میزان کافی وجود داشته باشد. انسولین، محصولی حیاتی است و باید اشکال مختلف آن در اختیار مردم قرار بگیرد. اگر این تنوع را نداشته باشیم در درمان دیابت مشکلات زیادی ایجاد میشود.
حدائق درباره نقایص انسولین تولید داخل به این مثال اشاره میکند: انسولین رایزودگ ترکیبی است و در کشور ما به صورت سرنگی عرضه میشود که خیلی مورد استقبال مردم نیست. شرکتهای ایرانی هم هستند که محصولات بیوسیمیلار در داخل تولید میکنند.
عواقب عدم پوشش بیمهای
او درباره اینکه دولت چه تداییری جهت تامین انسولین اندیشیده و چالشهای پیش روی دیابتیها برای مصرف انسولین چیست، عنوان میکند: تا امروز متولیان نظام سلامت در تامین انسولین مورد نیاز کشور کمک کردهاند. اما برخی از انسولینهای وارداتی مشمول بیمه نمیشوند. به عنوان مثال ما انسولینی داریم که ترکیبی از انسولین با یک مولکول دیگری است که این مولکول به افزایش عملکرد انسولین کمک و قند کمتری ایجاد میکند. این انسولین مهم برای بیماران تحت پوشش بیمه نیست. انسولین سولیکو هم هست که توسط شرکت سانوفی اونتیس تولید میشود اما پوشش کامل بیمهای ندارد.
به گفته حدائق، هزینههای عدم کنترل دیابت از نظر قلبی، کلیوی و جشمی قابل توجه است و پوشش درمانهای دیابت از جمله انسولین میتواند منجر به کاهش این هزینهها شود. هر چه افراد دیابت را بهتر کنترل کنند عوارض بیماری و هزینهها کمتر خواهد شد.
این متخصص تاکید میکند: شرکتهای بیمهگر در حد توان خود به این مساله کمک کردهاند، اما به دلیل بروز مشکلات اقتصادی زیاد، اخیرا هزینهای که بیمار از جیب خود بابت درمان پرداخت میکند، بیشتر شده است. باید پوشش بیمهای دستگاههای کنترل و پایش قند خون به گونهای شود که افراد بتوانند با هزینه کمتری از روند بیماری خود آگاه شوند. کنترل نشدن دیابت عوارض زیادی دارد و میتواند منجر به هزینههای اضافه برای لیزر چشم، قطع عضو و دیالیز شود.
نظر شما