به گزارش همشهری آنلاین پژوهشهای قبلی درباره برنامههای رژیم گرفتن برای برطرف کردن چاقی نشان داده است که اگرچه کاهش وزن کوتاهمدت رایج است، اما بازگشت وزن اضافی در درازمدت نیز امری عادی است.
دلیل این وضعیت این است که وقتی افراد وزن کم میکنند، تمایل طبیعی بدن بازگشت به وزن قبلی خود است - پدیدهای که به آن «سازگاری متابولیک» میگویند. در نتیجه، مغز هورمون گرسنگی «گرلین» بیشتری آزاد میکند و «لپتین»، یکی از هورمونهایی را که پیام سیری و کفایت انرژی را بدن میدهد،کاهش میدهد.
اثر نهایی ساده است: پس از کاهش وزن، افراد گرسنهتر میشوند، پس از غذا خوردن احساس رضایت کمتری میکنند و کالری کمتری از حد انتظار میسوزانند. بدن کاهش وزن را به عنوان تهدیدی برای بقا تفسیر میکند و با مهار متابولیسم از طریق مکانیسمهای پیچیده حفظ انرژی واکنش نشان میدهد. به عبارت ساده، وقتی وزن کمتری برای حفظ وجود دارد، بدن کار کمتری انجام میدهد - اما همچنین بسیار کارآمدتر میشود، کالری کمتری نسبت به مقدار پیشبینیشده میسوزاند و وزن را دوباره بالا میبرد.
به این موارد، قرار داشتن در معرض محیطی پر از غذاهای فوقفرآوریشده، وعدههای غذایی حجیم، استرس زیاد و زمان محدود برای حرکت را اضافه کنید، و جای تعجب نیست که وزن بسیاری از افراد با وجود تمام تلاشهایشان، در نهایت دوباره بالا میرود و حالتی «یویو»مانند ایجاد میشود.
بازگشت اضافه وزن پس از قطع داروهای GLP-۱
کارآزماییهای بالینی انجامشده درباره داروهای GLP-۱ نیز نشان دادهاند بسیاری از افراد دریافتکننده ان داروها پس از قطع آنها در درازمدت تا دو سوم وزن از دست دادهشان را دوباره به دست میآورند، اما روند کاهش وزن در افرادی که همچنان آنها را مصرف میکنند، ادامه مییابد.
این وضعیت به این دلیل نیست که این افراد فاقد نظم و انضباط هستند، بلکه به این دلیل است که زیستشناسی آنها برای بازگشت به «نقطه تنظیم» قدیمی خود سخت تلاش میکند.
برای اکثر بیماران، مؤثرترین استراتژی بلندمدت پس از دستیابی به وزن مطلوب، ادامه درمان با داروهای GLP-۱ است. پزشکان کمترین مقدار دارو را که همچنان به تنظیم اشتها و تثبیت وزن کمک کند، هدف قار میدهند.
گزینه دیگری که بیماران ممکن است دنبال کنند، کاهش تدریجی تدریجی مقدار داروها در طول حدود سه تا شش ماه و تمرکز بر تقویت انتخابهای سبک زندگی است که از اهداف سلامت کلی و حفظ وزن پشتیبانی میکند.
هنگامی که روند کاهش وزن شما با داروی GLP-۱ متوقف میشود
توقف روند کاهش وزن حتی در هنگام دریافت داروهای GLP-۱ پدیدهای عادی است.
کاهش وزن با داروهای GLP-۱ در کارآزماییهای بالینی تمایل به پیروی از یک منحنی قابل پیشبینی دارد: کاهش سریع اولیه در طول دوره شروع دریافت دارو و افزایش مقدار دریافتی آن، کندتر شدن تدریجی سرعت کاهش وزن و در نهایت توقف تدریجی کاهش وزن یا ثبات وزن.
ثبات وزن که معمولاً به عنوان تغییر کم یا بدون تغییر وزن به مدت هشت تا ۱۲ هفته تعریف میشود، نشانه شکست درمان نیست، بلکه نشانهای از سازگاری بدن با وزن کمتر است.
اما قبل از اینکه فرض را بر این بگذاریم که داروی GLP-۱ دیگر اثر نمیکند، پزشکان معمولاً نحوهی مصرف دارو بوسیله بیمار را بررسی میکنند، مثلاً اینکه آیا دارو به درستی مصرف میشود، مقدار مصرفی دارو کم نیست، آیا بیمار دوزهای مصرفیش را فراموش نمیکند، آیا در شرایط مناسب (در دمای پایین) نگهداری میشود.
پزشکان همچنین بیمار را از نظر عوارض پزشکی که ممکن است کاهش وزن را سختتر کند، مانند دوران قبل از یائسگی یا کمکاری تیروئید ارزیابی میکنند.
آنها همچنین در نظر میگیرند که آیا بیمار داروهای دیگری مصرف میکند که ممکن است باعث چاقی شوند یا نه.
متعادل کردن کاهش وزن با سلامت استخوان
استراتژیهای مفید برای جلوگیری از افزایش مجدد وزن مرتبط با رژیم غذایی شامل ایجاد وعدههای غذایی بر اساس پروتئین بدون چربی و توجه به محلهایی است که کالریها ممکن است به آرامی وارد بدن شوند، مانند میان وعدهها، نوشیدنیهای شیرین
با دریافت داروهای GLP-۱، هدف تغذیه از محدودیت کالری به کیفیت کالری تغییر کرده است. هدف، تعادل سالم سبزیها، پروتئینهای بدون چربی و غلات کامل است. و مطمئن شوید که میزان مصرف آب شما کافی است، به خصوص از آنجایی که داروهای GLP-۱ نه تنها گرسنگی را کاهش میدهند، بلکه میتوانند احساس تشنگی را نیز کاهش دهند.
وقتی صحبت از حرکت و ورزش میشود، افراد میتوانند تمرینات مقاومتی را اضافه کنند، شدت ورزش خود را افزایش دهند یا هر دو را انجام دهند.
با هر گونه کاهش وزن، صرف نظر از روش آن، افراد نه تنها چربی، بلکه مقداری عضله و استخوان نیز از دست میدهند. کارآزماییهای بالینی داروهای GLP-۱ نشان دادهاند که کاهش چربی بسیار بیشتر از کاهش توده بدون چربی است. با این حال، هرگونه کاهش توده بدون چربی مهم است زیرا میتواند بر عملکرد جسمی، خطر شکستگی و چگونگی حفظ وزن و سلامت سوختوساز بدن در طول زمان تأثیر بگذارد.
کاهش وزن، بار مکانیکی روی استخوانها را کاهش میدهد که میتواند منجر به کاهش تراکم استخوان و در برخی افراد - مانند زنان یائسه و همچنین افراد بالای ۶۵ سال - افزایش خطر شکستگی شود. از آنجا که استخوانها با وزنی که حمل میکنند سازگار میشوند، کاهش وزن به معنای فشار کمتر روی اسکلت است و با گذشت زمان، این وضعیت میتواند منجر به کاهش جزئی در استحکام استخوان شود. این موضوع اهمیت تمرینهای مقاومتی و ورزشهای استقامتی، مصرف کافی پروتئین در طول درمان با GLP-۱ و نظارت دقیق برای بیمارانی که در معرض خطر بالای شکستگی هستند را برجسته میکند.
تغییر دادن دارو
درمانهای نسل بعدی، که شامل ترکیبی از داروهای آگونیست GLP-۱ و سایر پپتیدها هستند، از نظر پتانسیل آنها برای حفظ بهتر عضلات و استخوان در مقایسه با داروهای GLP-۱ به تنهایی، در حال بررسی هستند.
بیمارانی که داروهای GLP-۱ مصرف میکنند و روند کاهش وزنشان متوقف شده است، بهتر است با پزشک خود در مورد تنظیم مقدار دارو، تغییر نوع دارو یا اضافه کردن یک داروی اضافی مشورت کنند.
اگر به دلیل عوارض جانبی، مقدار داروی GLP-۱ قابل افزایش نباشد، پزشکان تمام گزینهها را برای سایر داروها و برای بهینهسازی سبک زندگی، مانند تغذیه، ورزش و خواب، برای حمایت از اهداف بیمار در نظر میگیرند.
نظر شما