به گزارش همشهری آنلاین دمای مغز انسان، به طور متوسط، به ندرت بیش از یک درجه سانتیگراد بالاتر از دمای مرکزی بدن است. با این حال، مغز - به عنوان یکی از اندامهای پرمصرف انرژی در بدن - مقدار قابل توجهی از گرمای خود را هنگام فکر کردن، به خاطر سپردن و پاسخ دادن به دنیای اطرافمان تولید میکند. این بدان معناست که بدن ما باید برای خنک نگه داشتن آن سخت تلاش کند. گردش خون از طریق شبکهای از رگهای خونی به حفظ دمای آن کمک میکند و گرمای اضافی را دفع میکند.
این کار ضروری است زیرا سلولهای مغز ما نیز به شدت به گرما حساس هستند. همچنین تصور میشود که عملکرد برخی از مولکولهایی که پیامها را بین خود منتقل میکنند، وابسته به دما باشد، به این معنی که اگر مغز ما خیلی گرم یا خیلی سرد شود، عملکرد مؤثر این ناقلهای شیمیایی مختل میشود. گرما همچنین ممکن است در نحوه ارتباط شبکههای مغز ما با یکدیگر اختلال ایجاد کند. این گرما ممکن است بر نحوه رسیدن اکسیژن به سلولهای مغزی ما تأثیر منفی بگذارد.
اگرچه گرمای شدید نحوه عملکرد مغز همه را تغییر میدهد - برای مثال، میتواند بر تصمیمگیری تأثیر منفی بگذارد و منجر به ریسکپذیری بیشتر افراد شود - اما افراد مبتلا به بیماریهای عصبی به دلایل مختلف از جمله مختلشدن تعریق اغلب بیشترین آسیب را میبینند.
تنظیم دما یک عملکرد مغز است و اگر بخشهای خاصی از مغز به درستی کار نکنند، میتواند مختل شود. به عنوان مثال، در برخی از انواع بیماری ام اس، به نظر میرسد دمای مرکزی بدن تغییر میکند. علاوه بر این، برخی از داروهایی که بیماریهای عصبی و روانی مانند اسکیزوفرنی را درمان میکنند، بر تنظیم دما تأثیر میگذارند و افرادی را که این داروها را مصرف میکنند، در برابر گرمازدگی آسیبپذیرتر میکنند و در معرض خطر بیشتری از مرگ ناشی از گرما قرار میدهند.
نظر شما