همشهری آنلاین - مریم شیرافکن : در جام جهانی ۲۰۲۶ که مسابقات در گرمای تابستان آمریکای شمالی برگزار میشود، بازیکنان ممکن است در طول یک مسابقه بیش از ۱۰ کیلومتر بدوند. هر استارت انفجاری، هر ضدحمله سریع و هر دوئل نفسگیر، از سوختی به نام گلیکوژن تغذیه میکند؛ ذخیرهای که از مصرف کربوهیدرات به دست میآید.
چرا فوتبالیستها هنوز عاشق پاستا هستند؟
در حالی که رژیمهای کمکربوهیدرات در سالهای اخیر محبوب شدهاند، در فوتبال حرفهای داستان متفاوت است. بسیاری از تیمهای حاضر در جام جهانی شب قبل از مسابقه وعدههایی شامل پاستا، برنج، سیبزمینی و نان مصرف میکنند تا مخازن انرژی عضلات را پر کنند.
جالب اینجاست که پژوهشهای ورزشی نشان میدهد کاهش ذخایر گلیکوژن میتواند در نیمه دوم مسابقه باعث افت سرعت، کاهش دقت تصمیمگیری و افزایش خستگی شود؛ درست زمانی که سرنوشت بازیها تعیین میشود.
راز دقیقه ۹۰
شاید دیده باشید بعضی بازیکنان در دقایق پایانی هنوز با همان سرعت ابتدای مسابقه میدوند. یکی از دلایل مهم، استراتژی تغذیهای قبل از بازی است.
متخصصان تغذیه تیمهای ملی تلاش میکنند بازیکنان با ذخایر کامل گلیکوژن وارد زمین شوند. به همین دلیل در اردوهای جام جهانی، حجم کربوهیدرات مصرفی بازیکنان گاهی به ۶ تا ۱۰ گرم به ازای هر کیلوگرم وزن بدن در روز میرسد.
از رختکن تا سوت پایان
داستان کربوهیدرات فقط قبل از بازی نیست. بسیاری از تیمها در زمان استراحت بین دو نیمه از ژلهای انرژیزا، نوشیدنیهای ورزشی یا میانوعدههای کربوهیدراتی استفاده میکنند تا افت انرژی بازیکنان به حداقل برسد.
در واقع آن بطریهایی که کنار زمین دیده میشوند، اغلب فقط آب نیستند؛ ترکیبی از آب، الکترولیتها و کربوهیدرات هستند که برای حفظ عملکرد بازیکنان طراحی شدهاند.
وقتی تغذیه به تاکتیک تبدیل میشود
در فوتبال مدرن، تغذیه دیگر فقط بخشی از مراقبت پزشکی نیست؛ بخشی از تاکتیک تیم است. همانطور که مربیان روی سیستم ۳-۳-۴ یا ۲-۴-۴ کار میکنند، متخصصان تغذیه هم روی میزان برنج، پاستا و نوشیدنیهای ورزشی برنامهریزی میکنند.
شاید به همین دلیل باشد که در جام جهانی ۲۰۲۶، یکی از مهمترین عوامل موفقیت تیمها نه در زمین مسابقه، بلکه در بشقاب غذای بازیکنان پنهان شده است.
منبع : https://inside.fifa.com/
نظر شما