همشهری آنلاین – حسن حسنزاده: جنگزده تنها یک کلمه نبود؛ پر بود از واژههای حزن انگیز ترک خانه، غربت، حسرت، آوارگی، کودکی فراموش شده و... که بر سر تعداد زیادی از هموطنانمان در جنوب کشور فرود آمد و از همان روز تا فروردینماه سال۱۳۶۰ بیش از یک میلیون نفر از شهروندان ما را راهی شهرهای مختلف از شیراز، کرمانشاه تا کرج، بهبهان و تهران کرد.
اما میزبانی پایتخت از آنها متفاوت بود و ۶۵۰ خانوار در یک هتل ۵ستاره اسکان یافتند. اسکان، اشتغال و تأمین نیازهای اولیه صدها هزار جنگزده، مسئولان را وادار کرد تا در سال ۱۳۶۰ بنیاد امور جنگزدگان را تشکیل دهند.
در همان زمان، اردوگاهها و مراکز اسکان متعددی در شهرهای مختلف ایجاد شد و بخشی از مهاجران نیز در هتلهای وابسته به بنیاد مستضعفان ساکن شدند. یکی از معروفترین این مکانها، هتل اینترنشنال تهران در نزدیکی پل سیدخندان بود؛ هتلی مجلل که پیش از انقلاب در سال ۱۳۵۶ ساخته شد و از هتلهای شناختهشده پایتخت به شمار میرفت.
اما با آغاز تحولات انقلاب، مالک آن هتل را ترک کرد و چند سال بعد، این مجموعه به محل اسکان حدود ۶۵۰ خانواده جنگزده، عمدتاً از آبادان و خرمشهر، تبدیل شد. این مهاجران علاوه بر اینکه دستشان خالی بود، داغ عزیز هم دیده بودند. آنها از سال ۱۳۶۲ تا اوایل دهه ۷۰، یعنی چند سال پس از پذیرش قطعنامه ۵۹۸ اینجا زندگی کردند.
نظر شما