همشهریآنلاین - پروانه بندپی: وزارت بهداشت اعلام کرده که کشور با کمبود ۶ هزار پزشک متخصص مواجه است. مشکلی که هر سال درباره آن بحث میشود اما هیچوقت راه به جایی نمیبرد. چراکه به جای حل ریشهای مشکل و با وجود مخالفت نهادها و سازمانهای مرتبط مثل وزارت بهداشت، سازمان نظام پزشکی و فرهنگستان علوم پزشکی، ظرفیت پذیرش دانشجویان پزشکی از سال ۱۴۰۰ به دستور شورای عالی انقلاب فرهنگی در حال افزایش است و خود همین موضوع، مشکلات را بیشتر کرده است.
البته برخی مسئولان میگویند مشکل از کمبود پزشک نیست. مشکل، توزیع نامتناسب آنها در مناطق مختلف کشور و همچنین نبود امکانات رفاهی اولیه در مناطق محروم، درآمد پایین پزشکان، تاخیر طولانیمدت در پرداخت به پزشکان که در برخی استانهای کشور تا ۹ - ۱۰ ماه هم گزارش شده و نبود امنیت جانی در بعضی مناطق است که باعث میشود پزشکان بعد از گذراندن طرح ۲ ساله خود، آن شهرها را ترک کنند و به تهران و سایر شهرهای بزرگ برگردند.
بعضی تصمیمگیریها فقط به جامعه پزشکی فشار وارد میکند
دکتر همایون سامهیح نجفآبادی، عضو کمیسیون بهداشت و درمان مجلس در این باره به همشهری میگوید: برنامههای مختلفی برای حضور پزشکان متخصص در مناطق کشور و افزایش دسترسی مردم این مناطق به خدمات درمانی اجرا شده، اما اغلب تصمیماتِ اتخاذشده یکطرفه بوده است. به طوری که فقط فشار بیشتری به جامعه پزشکی وارد شده و با تعهدات اجباری و روشهای مختلف، پزشکان را ملزم به خدمت در مناطق محروم کردهاند.
عضو کمیسیون بهداشت مجلس میگوید: باید در نظر داشته باشیم که رشته پزشکی از دشوارترین رشتههاست و دانشجویان پزشکی چه در دوره اینترنی و چه رزیدنتی، با مشکلات فراوانی از جمله بیخوابیهای مداوم، فشار کاری سنگین و مطالعه مستمر مواجه هستند تا بتوانند مدرک دکترای حرفهای پزشکی را دریافت کنند. در دوران رزیدنتی با توجه به وابستگی بالای بیمارستانهای دولتی به رزیدنتها و کمبود تعداد آنها در برخی مراکز، فشار بسیار زیادی به این افراد وارد میشود. این در حالی است که بسیاری از رزیدنتها با مشکلات مالی جدی مواجهاند. البته در ماههای اخیر تا حدودی حقوق آنها افزایش یافته، اما پزشکی که تماموقت کار میکند، همچنان دریافتیاش از حداقل حقوق مصوب هم کمتر است. بسیاری از این افراد متأهل هستند و فشار مالی سنگینی را تحمل میکنند.
سامهیح تاکید میکند: درست است که پزشکی شغلی بسیار مهم و حساس است و با جان انسانها سروکار دارد، اما نباید همیشه یکطرفه به این موضوع نگاه کنیم. پزشکی که سالهای طولانی از عمر خود را صرف تحصیل در دانشگاه، تحمل سختیها و بیخوابیها و مشکلات متعدد کرده، حق دارد بعد از فارغالتحصیلی جایی کار و زندگی کند که شرایط لازم برای رفاه نسبی او و خانوادهاش فراهم باشد.
ماندن در مناطق محروم و بدون امکانات سخت است
او با تاکید بر این که فراهم کردن شرایط رفاهی مناسب برای پزشکان در سراسر کشور ضروری است، عنوان کرد: پزشک فقط خودش نیست؛ خانواده، همسر و فرزندانش هم با او هستند. پزشک دوست دارد فرزندش در مدرسهای با سطح علمی مناسب تحصیل کند و خانوادهاش بتوانند از امکانات فرهنگی، تفریحی و رفاهی شهر بهرهمند شوند. اما در بسیاری از مناطق محروم ایران چنین شرایطی اصلا وجود ندارد. بهعلاوه، بسیاری از پزشکان که در مناطق محروم خدمت میکنند، از خانواده و بستگان خود دورند و همین خود، یک دلیل بزرگ عدم ماندگاری آنها در آن منطقه است.
این نماینده مجلس همچنین به مشکلات مالیاتی پزشکان اشاره میکند و میگوید: مشکلات مالیاتی هم به این مساله دامن زده و مجلس هم که با در نظر گرفتن تسهیلات مالیاتی برای این گروه موافقت نکرد. درنتیجه، بسیاری از پزشکان به محض پایان دوره طرح خود تلاش میکنند به شهرهای بزرگ مهاجرت کنند که هم امکانات رفاهی بیشتری برای خود و خانوادهشان فراهم باشد، هم درآمد بهتری داشته باشند و هم احساس امنیت کنند. تا زمانی که پزشک احساس امنیت نکند، این مشکلات (عدم ماندگاری پزشکان در شهرهای کوچک) ادامه خواهد داشت. در این سالها مواردی را شاهد بودهایم که وقتی بیمار در اتاق عمل فوت کرده، همراهان بیمار، پزشک را مقصر دانستهاند و امنیت و حتی جان او به خطر افتاده است.
بیشتر بخوانید؛
-
چرا پسرهای ایرانی دیگر علاقهای به پزشک شدن ندارند؟
-
استقبال سرد پزشکان از رشتههای تخصصی کودکان
-
کمبود ۷۰۰ استاد در دانشکدههای دندانپزشکی
مشکلات پزشکان را بشنویم
عضو کمیسیون بهداشت مجلس در ادامه به افزایش مهاجرت پزشکان هم اشاره میکند و آن را دلیل کمبود پزشک در برخی رشتهها میداند: «در سالهای اخیر روند خروج پزشکان از کشور افزایش پیدا است. نه تنها پزشکان، بلکه پرستاران هم. دولت هزینههای بسیار زیادی برای تربیت این نیروهای متخصص پرداخت کرده، اما فکر بعدش را نکرده و نتوانسته شرایط لازم برای نگه داشتن آنها را فراهم کند. من مطمئنم که هیچ یک از پزشکان علاقهای به مهاجرت ندارند، اما شرایط، آنها را به این سمت میکشاند.
سامهیح پیشنهاد میکند که بدون هیچ نوع رودربایستی و نگرانی از ایجاد مشکل برای پزشکان، پای صحبت پزشکان متخصصی که در مناطق محروم خدمت کردهاند بنشینیم و مشکلات آنها را از نزدیک بشنویم. درآمد پزشکان در برخی مناطق محروم، از درآمد آنها در کلانشهرها خیلی بیشتر است، اما با این وجود تمایل به ماندن و خدمت در این مناطق محدود است. واقعیت این است که همه چیز را نمیتوان با پول حل کرد.
نظر شما