به گزارش همشهری آنلاین پژوهشگران در پرتغال ۵۸ بزرگسال ۶۲ تا ۹۲ ساله، ساکن خانههای سالمندان را مورد مطالعه قرار دادند. ۳۸ نفر از آنها قبلاً به اختلال شناختی مبتلا بودند. از همه آنها خواسته شد تا از یک قلم دیجیتال و تبلت برای رسم خطوط، کپی کردن جملات و نوشتن عبارات دیکته شده - تحت محدودیتهای زمانی دقیق - استفاده کنند.
تمرینهای ساده کنترل قلم، شرکتکنندگان دارای اختلال شناختی را از افراد بدون آن متمایز نکرد. اما وظایف دیکته نویسی این کار را انجام دادند.
سالمندان دارای اختلال شناختی اغلب زمان بیشتری برای شروع نوشتن صرف میکردند، کندتر مینوشتند و الگوهای حرکتی تکهتکهتری داشتند - به خصوص در جملات طولانیتر و دشوارتر.
این پژوهشگران میگویند دیکته کردن مغز را مجبور به انجام چند کار همزمان میکند؛ گوش دادن، پردازش زبان، تبدیل صداها به کلمات نوشتاری و هماهنگی حرکات. و با کاهش این سیستمها، نوشتن کمتر هماهنگ میشود.
آنا ریتا ماتیاس، پژوهشگر ارشد و استادیار گروه ورزش و سلامت دانشگاه اِوورا در پرتغال، میگوید: «نوشتن فقط یک فعالیت حرکتی نیست، بلکه دریچهای به درون مغز است.»
او میافزاید: «ما دریافتیم که افراد مسن مبتلا به اختلال شناختی، الگوهای متمایزی را در زمانبندی و سازماندهی حرکات دستخط خود نشان میدهند. وظایفی که نیاز به شناخت بیشتری دارند، نشان میدهند که زوال شناختی در میزان سازماندهی کارآمد و منسجم حرکات دستخط در طول زمان منعکس میشود.»
ماتیاس گفت که وظایف نوشتاری ساده و ابزارهای دیجیتال کمهزینه میتوانند روزی به نظارت بر زوال توانایی شناختی بیماران در محیطهای مراقبتهای بهداشتی معمول مانند مطب پزشکان کمک کنند.
منبع: Frontiers in Human Neuroscience
نظر شما