یکی از جذابیت‏‌های جنوب ایران پوشش گیاهی منحصر به‌فرد آن است. گیاهانی که در هوای گرم و آب‏‌های شور رشد می‏‌کنند و خانه‌ی امن بسیاری از جانداران هم می‏‌شوند.

حرا، گاه پیدا، گاه ناپیدا!

شادی کردبچه، سفیر محیط‏زیست دوچرخه در مقاله‏‌ی کوتاهی به معرفی جنگل‏‌های «حرا» پرداخته که با خواندن آن بیش از پیش متوجه اهمیت مراقبت از این گیاهان خواهیم شد.

در بسیاری از سواحل جنوبی ایران به خصوص در اطراف بندر لافت، شمال جزیره‏‌ی قشم و بندر خمیر، جنگل‏‌های زیبایی وجود دارد که با جنگل‎‏هایی که تا به حال دیده‏‌ایم فرق دارند. در این جنگل‏‌ها تعداد زیادی از درختان «حرا» یا «مانگرو» وجود دارند. حرا درختی استوایی است که با آب‏‌های شور سازگاری دارد. جنگل‏‌های مانگرو بیش از 50 درصد سواحل استوایی جهان را پوشانده‏‌اند. در زمان جزر که آب پایین است، این درختان از آب بیرون می‏‌آیند و مانند جزایر پراکنده‏‌ای نمایان می‏‌شوند. اما هنگام مد، زیر آب ناپدید می‏‌شوند. درختان حرا معمولاً اواخر تیر و اواسط مرداد به گل می‏‌نشینند و میوه می‏‌دهند. میوه‏‌ی آن‏‌ها بادامی شکل و شیرین است. دانه‏‌های این گیاه وقتی که هنوز به گیاه اصلی وصل است، رشد می‏‌کند و جوانه می‏‌زند. جوانه‏‌های مخروطی‌شکل زمانی که در آب می‏‌افتند اگر مستقیم در گل فرو بروند، درخت جدیدی را در همان نقطه به‌وجود می‏‌آورند. ریشه‏‌های درختان حرا شکل‏‌های عجیبی دارند و پر از منفذهای ریزی هستند که به تنفس گیاه کمک می‏‌کنند.

درختان حرا مانعی طبیعی بین خشکی و آب هستند و ویژگی‏‌های آن‎ها سبب شده به پناه‌گاهی امن برای پرندگان بومی و مهاجر، آبزیان و دوزیستان دربیایند. جالب است بدانید که ابو علی سینا نام این درختان را حرا گذاشته است.

شادی کردبچه، 14 ساله

خبرنگار افتخاری هفته‌نامه‌ى دوچرخه از تهران

کد خبر 209245

دیدگاه خوانندگان

آخرین خبرهای بازار