رعایت نظم و احساس مسئولیت فقط برای بازدید از آثار باستانی نیست. وقتی از آثار طبیعی هم دیدن می‎کنیم باید به فکر طبیعت و جانداران باشیم. مثلاً تماشای یک غار زیبا آداب و رسوم خودش را دارد.

قورى قلعه و قندیل‌هاى موسیقایی‌اش!

نباید موجودات زنده و زیستگاه‌شان را به بهانه‎ی تفریح از بین ببریم. زهرا رحیمی در گزارش کوتاهی به زیبایی‎های غار «قوری قلعه» اشاره کرده و این که چه‎طور باید مراقب آن بود.

این‌جا یکی از بزرگ‌ترین غارهای آبی جهان است. غاری شبیه یک تونل دراز در استان کرمانشاه که چند تالار دارد، تالار مریم، تالار کوهان شتر، مسیر برزخ، تالار بلور و تالار عروس. تالارها پر از نقاشی‌های رنگ در رنگی هستند که به دست طبیعت کشیده شده‌اند. قندیل‌هایی اعجاب‌انگیز در این تالارها به چشم می‌خورند که سخت می‌شود باور کنیم به صورت خودبه‌خودی و بدون دخالت کسی به وجود آمده‌اند.

در ایام قدیم، این غار را قلعه‌های مختلفی دربرگرفته بود که یکی از آن‌ها به شکل قوری بود و به همین دلیل غار را قوری قلعه نامیده‌اند. هزار متری که داخل غار پیش می‌رویم، به تالار بلور می‌رسیم که از نظر بسیاری از کارشناسان، زیباترین حوضچه‏‌ی جهان داخل آن است. در این حوضچه قندیل‌هایی پرده‌ای شکل وجود دارد که وقتی به آن‌ها ضربه می‌زنی، هرکدام صدای یکی از نت‌های موسیقی را تولید می‌کنند. زیبایی تالار بتهوون ‌ قابل‌ وصف نیست، تالاری با سنگ‌هایی از جنس کریستال سفید و براق. اگر هر کسی بخواهد یکی از قندیل‌هایی را که صدای نت‌های موسیقی می‌دهند یا سنگ‌های کریستال سفید و براق را با خود به یادگار ببرد، چه می‌شود؟ تصور کنید این تالارها بدون سنگ‏‌های زیبا باز هم زیبایی دارند؟ آیا باز هم گردشگران جذب آن می‌شوند؟ فکرش را بکنید هر گردشگر با کندن یکی از قندیل‌ها چه ضربه‎ی بزرگی به محیط‏زیست وارد می‎کند؟! آیا می‏‌دانید برای تشکیل هر قندیل چند هزار سال زمان لازم است؟ کمی فکر کنیم!

زهرا رحیمی، 13ساله

خبرنگار افتخاری از شهریار

همشهرى، دوچرخه‌ى شماره‌ى 683

کد خبر 197771

برچسب‌ها

دیدگاه خوانندگان

آخرین خبرهای بازار