جمعه ۱۰ دی ۱۳۸۹ - ۱۷:۳۰

کنار ضریح ایستاده بودم و دعا می‌کردم.

zarih

روبه‌رویم سنگینی نگاه اشک‌باری را احساس کردم. چهره اش برایم آشنا بود. به هم لبخند زدیم. به طرفم آمد. دست های یکدیگر را فشردیم. در نگاهش شرم و پشیمانی دیدم.

می دانم که همه چیز مدت‌هاست پایان یافته است، می دانم که هرگز به روزهای گذشته بازنمی‌گردیم، پس بهتر است که این بار در این مکان مقدس آغازی نو را بسازیم. یکدیگر را در آغوش گرفتیم.در دوران اسارت، نگهبان سلولم بود.

مصطفی چترچی

کد خبر 124512

برچسب‌ها

دیدگاه خوانندگان

آخرین خبرهای بازار