همشهری آنلاین -یکتا فراهانی: کاوشگر هرا متعلق به آژانس فضایی اروپا در آستانه رسیدن به منظومه سیارکی دیدیموس و دیمورفوس است؛ همان‌جایی که فضاپیمای دارت ناسا در سال ۲۰۲۲ عمداً به یک سیارک برخورد کرد تا امکان تغییر مسیر اجرام آسمانی را بیازماید. هرا قرار است با بررسی دقیق آثار این برخورد، به دانشمندان کمک کند بفهمند چنین روشی در چه شرایطی می‌تواند برای دفاع از زمین در برابر سیارک‌های خطرناک به کار گرفته شود.
از برخورد تاریخی دارت تا مأموریت هرا
در ۲۶ سپتامبر ۲۰۲۲، فضاپیمای دارت ناسا با سرعتی حدود ۶.۶ کیلومتر بر ثانیه به دیمورفوس برخورد کرد. دیمورفوس جرمی کوچک با قطری در حدود ۱۶۰ متر است که به دور سیارک بزرگ‌تر دیدیموس، با قطری حدود ۷۸۰ متر، می‌چرخد.
هدف این مأموریت نابودکردن سیارک نبود؛ دانشمندان می‌خواستند بررسی کنند آیا برخورد یک فضاپیما می‌تواند حرکت یک جرم آسمانی را به‌اندازه‌ای تغییر دهد که در صورت شناسایی یک سیارک خطرناک در آینده، بتوان از این روش برای منحرف‌کردن آن استفاده کرد یا خیر.
بااین‌حال، این نتیجه به‌تنهایی تمام ماجرا را روشن نمی‌کند. برای اینکه دانشمندان بتوانند اثر چنین برخوردی را در شرایط مختلف پیش‌بینی کنند، باید بدانند سیارک دقیقاً از چه موادی ساخته شده، ساختار داخلی آن چگونه است و برخورد چه تغییراتی در شکل و جرم آن ایجاد کرده است.
بیشتر بخوانید :
بازگشت به صحنه برخورد
به گزارش European Space Agency رصدهای زمینی و داده‌های مأموریت دارت اطلاعات ارزشمندی درباره تغییرات مداری دیمورفوس فراهم کرده‌اند، اما بررسی دقیق محل برخورد از فاصله دور محدودیت دارد.
یکی از پرسش‌های مهم، اندازه و شکل دهانه ایجادشده بر اثر برخورد است. دانشمندان همچنین می‌خواهند جرم دیمورفوس، ویژگی‌های سطحی و میزان تخلخل آن را دقیق‌تر اندازه‌گیری کنند و به شناخت بهتری از ساختار داخلی این جرم آسمانی برسند.
این اطلاعات اهمیت عملی دارند. میزان تغییر حرکت یک سیارک پس از برخورد فقط به سرعت و جرم فضاپیمای مهاجم وابسته نیست؛ ویژگی‌های خود سیارک و موادی که بر اثر برخورد به فضا پرتاب می‌شوند نیز در نتیجه نهایی نقش دارند.
هرا چگونه سیارک‌ها را بررسی می‌کند؟
هرا پس از رسیدن به مقصد، قرار نیست فقط از فاصله دور تصویربرداری کند. این کاوشگر مجموعه‌ای از ابزارهای علمی را با خود حمل می‌کند تا ویژگی‌های دو جرم این منظومه و پیامدهای برخورد دارت را بررسی کند.
یکی از اهداف اصلی مأموریت، تعیین دقیق‌تر جرم دیمورفوس و بررسی ویژگی‌های سطحی و ساختاری آن است. دانشمندان با ترکیب اندازه‌گیری‌های مختلف می‌توانند بهتر بفهمند برخورد دارت چه مقدار از حرکت فضاپیما را به حرکت سیارک منتقل کرده و این انتقال تا چه اندازه به ساختار دیمورفوس وابسته بوده است.
هرا همچنین دو ماهواره کوچک به نام‌های Milani و Juventas را همراه دارد که قرار است در مراحل بعدی مأموریت، بررسی‌های تخصصی‌تری انجام دهند.
یک آزمایش علمی برای محافظت از زمین
دیدیموس و دیمورفوس در حال حاضر تهدیدی برای زمین محسوب نمی‌شوند. انتخاب این منظومه برای مأموریت دارت به دانشمندان اجازه داد بدون آنکه سیارکی خطرناک را هدف قرار دهند، روش برخورد جنبشی را در شرایط واقعی فضا آزمایش کنند.
مأموریت دارت نشان داد که تغییر حرکت یک سیارک با برخورد کنترل‌شده امکان‌پذیر است؛ اما تبدیل این موفقیت به یک روش دفاعی قابل‌اعتماد، به شناخت دقیق‌تر پیامدهای برخورد نیاز دارد.
هرا قرار است این مرحله را تکمیل کند. بررسی جرم، سطح و ساختار داخلی دیمورفوس می‌تواند به دانشمندان کمک کند بفهمند چرا برخورد دارت چنین اثری بر حرکت آن گذاشت و چگونه می‌توان نتیجه مأموریت‌های مشابه را در آینده پیش‌بینی کرد.
به‌این‌ترتیب، بازگشت هرا به صحنه برخورد فقط بررسی بقایای یک آزمایش فضایی نیست؛ این مأموریت بخشی از تلاش برای پاسخ به یک پرسش حیاتی است: اگر روزی سیارکی واقعاً در مسیر برخورد با زمین قرار بگیرد، آیا بشر زمان و دانش کافی برای تغییر مسیر آن خواهد داشت؟
پاسخ قطعی هنوز در دست نیست، اما داده‌هایی که هرا از دیدیموس و دیمورفوس جمع‌آوری خواهد کرد، می‌تواند یکی از گام‌های مهم برای نزدیک‌شدن به آن باشد.
نظر شما