همشهری آنلاین – حسن حسنزاده: ساعت ۹:۳۸ صبح، در حالی که همهچیز عادی به نظر میرسید و مردم مشغول کارهای روزمره و خانهتکانی برای نوروز بودند، ناگهان انفجاری مهیب سکوت صبحگاهی خیابان اقبال را شکست. همسایهها، فرشهای گل گلیشان را دم عیدی شسته و روی دیوار خانه پهن کرده بودند تا زیر آفتاب کمرمق اسفند خشک شود. پیادهرو پر از عابرانی بود که برای انجام کارهای عقبمانده آخر سال پا تند کرده بودند و کاسبان خیابان شهرستانی هم مثل هر روز در انتظار دشت اول صبح بودند که ناگهان دنیا تیره و تار شد.
در یک لحظه، انفجار، خون و صدای شیون بود که جای جریان عادی زندگی را گرفت و داغ روی دل اهالی خیابان اقبال گذاشت؛ داغ شهادت ۲۷ همسایهای که هنوز یادشان از ذهن آنها پاک نشده است. موشک رژیم بعثی عراق در تقاطع خیابانهای اقبال لاهوری و شهرستانی، درست به جایی که دهها واحد مسکونی دیوار به دیوار هم قرار داشتند، اصابت کرد. شدت انفجار به اندازهای بود که دهها واحد مسکونی بهطور کامل ویران و ۱۵۰ نفر مجروح شدند. بر اساس گزارش ستاد بازسازی منازل موشکخورده، در این حادثه ۲۳ واحد مسکونی ۷۰ تا ۱۰۰درصد، یک واحد ۵۰ تا ۷۰درصد و ۱۲۵ واحد مسکونی تا مرز ۵۰درصد تخریب شد.
آن روز تلخ اما برای اهالی خیابان اقبال یادآور از خودگذشتگی و شجاعت رفتگر محله است. فاطمه باقیزاده، از شاهدان عینی آن واقعه و از ساکنان خیابان اقبال لاهوری میگوید: «رفتگری داشتیم که به او گفته بودم از همسایهها برایت ماهانه میگیرم. آن روز ساعت ۹ برای نظافت کوچه آمده بود. همان لحظهای که به خانه ما رسید و داشت با بچههای من حرف میزد، موشک به خانه همسایه خورد. آن رفتگر شجاع درست در لحظه انفجار خودش را روی بچههای من انداخت که آنها آسیب نبینند. وقتی به بیمارستان رسیدیم آن رفتگر را هم به بیمارستان فجر آورده بود. تا مرا دید این ماجرا را برایم تعریف کرد و گفت: نترس بچههایت زنده هستند.»
نظر شما