همشهری آنلاین – حسن حسنزاده: همان روزها نیز شهرداری تهران و دولت قدمهایی برای ساخت جانپناه با مشارکت مردم و اسکان بمبارانشدهها برداشتند. محمدنبی حبیبی، شهردار وقت تهران ۲۸بهمن ۱۳۶۵ در مصاحبه با مطبوعات از مردم دعوت کرد که در ساختن جانپناه کمک کنند و تأکید کرد: «البته تشکیل یک بسیج عمومی برای ساختن جانپناه نیازمند حضور همه اقشار مردم است و هیچ ارگانی بهتنهایی قادر به ساختن جانپناه برای شهروندان نخواهد بود. مردم میتوانند با شناسایی محوطهها و فضاهای باز شروع به ساخت جانپناه کنند. بعضی ارگانها هم میتوانند به صورت مستقل امکانات حفاری خود را به صورت امانی در اختیار این ستاد قرار بدهند. ما از کارگاههایی که امکان دوخت گونیهای کوچک و بزرگ را دارند نیز میخواهیم در این امر مهم همکاری کنند. در هر حال شهرداری تهران به عنوان مسئول ستاد هماهنگی ایجاد جانپناه است و مسئول ساخت پناهگاه به صورت مستقیم نیست. این ستاد قصد دارد شهر تهران را به یک شهر جنگی و مقاوم تبدیل کند و نه به یک شهر جنگزده و بی حساب و کتاب. تا امروز در سطح شهر تهران ۴۵۰ جانپناه عمومی ساخته شده است و چند هزار کامیون خاک و شن و ماسه در محلههای مختلف ریخته شده است. ۶۵۰هزار کیسه شن نیز در خیابانهای مختلف گذاشته شده است».
از سوی دیگر، دولت طرح اسکان جنگزدگان را با توجه به اینکه چندین سال از جنگ میگذشت، اجرا و دنبال میکرد. به گفته سیدرضا زیتوننژاد، سرپرست بنیاد امور مهاجرین جنگ تحمیلی و کمیته اسکان ستاد پشتیبانی مناطق بمبارانشده، دولت ماهانه مبلغ ۲ میلیارد و ۲۵۰ میلیون ریال به عنوان کمک اجارهبها به خانوادههایی که منازلشان براثر حمله هوایی ارتش عراق بیش از ۵۰ درصد تخریب شده باشد، اختصاص داد.
نظر شما