سیدمحمد بهشتی: برای میراث ناملموس در جریان جامعه جا باز شود | حفاظت از میراث زنده در بحران‌ها اهمیت دارد

به گزارش همشهری ‌آنلاین، یونسکو «میراث زنده» را سنت‌های شفاهی، هنرهای نمایشی، شیوه‌های اجتماعی، آیین‌ها و رویدادهای آیینی، دانش و شیوه‌های مرتبط با طبیعت و کیهان، و دانش و مهارت‌های مربوط به صنایع‌دستی تعریف می‌کند. اما در تعریف ایکوموس «میراث زنده» تمامی ابعاد میراث فرهنگی ــ ملموس، ناملموس و طبیعی ــ را در برمی‌گیرد.
عضو شورای عالی میراث فرهنگی کشور درباره شعار روز جهانی بناها و محوطه‌های تاریخی و ضرورت توجه به میراث زنده به همشهری ‌آنلاین می‌گوید: «ابتدا باید به تعریف میراث زنده توجه کنیم؛ میراثی که زبان و آیین‌ها تا سنت و هنرهای ما را شامل می‌شود و جنبه به اصطلاح مادی یعنی جسمانی ندارند. نمونه شاخص میراث زنده دانش‌های بومی و مهارت‌هاست.»
سید محمد بهشتی در ادامه به چگونگی در معرض خطر یا سانحه قرار گرفتن این میراث زنده اشاره می‌کند و می‌افزاید: «این تصور وجود دارد که میراث ملموس مثل معماری یا بناها یا مجسمه‌ها بیشتر در معرض تهدید و خطر قرار دارند. در حالی که اصلا چنین نیست. اتفاقا تهدید میراث ناملموس یا همان میراث زنده را نیز شامل می‌شود.»
عضو شورای عالی میراث فرهنگی کشور، وظیفه متخصصان میراث فرهنگی، نهادها و جوامع در برابر میراث زنده را مهم تلقی و اظهار می‌کند: «نکته اینجاست که تهدید بحران‌ها و خطرها بر روی میراث زنده کمتر چون میراث ناملموس یا همان میراث زنده جان سخت‌تر و تاب‌آورتر است. ولی این معنی آن این نیست که به حال خود رها شود و ما در قبال آن وظیفه‌ای نداریم.»
او وظیفه‌مندی ما را در قبال میراث زنده مصداقی توضیح می‌دهد و می‌گوید: «اگر میراث زبان است باید به آن زبان سخت گفته شود. تولیدات به آن زبان باشد. اگر دانش سنتی است باید محترم شمرده شود و افرادی که به آن دانش مسلط هستند، بتوانند از دانش و مهارت خود بهره‌مند شوند و آموزش بدهند. بدین معنا که آن دانش در زندگی‌شان جاری باشد نه این که گوشه‌ای خاک بخورد و از آن استفاده نشود. به طور کلی باید برای میراث ناملموس در جریان جامعه جا باز شود که بتواند نقش ایفا کند وگرنه حیات آن به مخاطره می‌افتد.»