به گزارش همشهری آنلاین، در سالهای جنگ جهانی دوم و هنگامی که ایران از سوی نیروهای متفقین اشغال شد، آمریکاییها نظامیان خود را به تهران آوردند. احمد قوام، نخستوزیر وقت، دستور داد در زمینهای محله کنونی امیرآباد، محلی برای اسکان نظامیان آمریکایی در نظر گرفته شود.
نظامیان آمریکایی با این تصور که قرار است اقامت طولانی در تهران داشته باشند ساخت مراکز موردنیاز خود را شروع کردند. تعمیرگاه و مرکز موتوری، ۵ خوابگاه که هر کدام ۱۴ اتاق داشتند، حمام و دستشویی عمومی برای سربازان، ۱۲ ساختمان بهداری، ۵۲ ساختمان کوچک، تصفیهخانهای با ظرفیت ۴۰۰ مترمکعب در شبانهروز، منبع آب، استخر کاشیکاری و رختکن، کارخانه برق با ۵ دستگاه مولد و کارخانه یخسازی به ظرفیت ۴۶ تن در روز، مراکزی بودند که امریکاییها ساختند تا طی دوره حضور در پایتخت از آنها استفاده کنند. البته حضور آنها در تهران دوام نداشت و رؤیای سلطه امریکاییها بر ایران را نقش بر آب کرد.
این کمپ تا سال ۱۳۲۴ در اختیار آمریکاییها بود. در دورهای که نیروهای آمریکایی در ایران حضور داشتند، وبا و تیفوس در تهران شیوع پیدا کرد. بنا بر برخی روایتها، شماری از نظامیان آمریکایی بر اثر ابتلا به این بیماریها جان خود را از دست دادند.
از آنجا که ایران در آن سالها صحنه نبرد مستقیم نبود، مرگ نیروهای آمریکایی بیشتر به دلایلی چون بیماری، افزایش سن و عوامل طبیعی نسبت داده میشد، نه تلفات جنگی. بنابراین آمریکاییها خیلی زود به یک قبرستان نیاز پیدا کردند.
آنها گورستانی کوچک در محدوده امیرآباد ساختند که گفته میشود این قبرستان در بخش بیرونی محوطهای قرار داشته که امروز دانشکده فنی در آن واقع شده است. هرچند اکنون محل دقیق آن مشخص نیست و اطلاعات قطعی درباره آن وجود ندارد.
همزمان با خروج نیروهای آمریکایی از ایران، شایعاتی نیز بر سر زبانها افتاد. برخی مدعی بودند که آنان هنگام ترک کشور، تابوت ژنرالها و چهرههای مهمی را که در این گورستان دفن شده بودند، با خود بردهاند.
نظر شما