همشهری آنلاین: فرقی نمیکند این سفره در صحن و سرای حرم امیرالمومنین(ع) در نجف پهن شده باشد که انتهایش در افق گم میشود یا روی سنگفرشهای حرم امام رضا(ع) در مشهد با عطر غذای حضرتی و یا حتی روی یک فرش ساده در انتهای کوچهای باریک در مرکز تهران.
قصه افطاریهای عمومی قصه رفع گرسنگی نیست؛ روایت شکستن مرزهاست؛ جایی که مدیر، کارگر، مسافر جامانده و رهگذر خسته بدون سلسلهمراتب اجتماعی زانوبهزانوی هم مینشینند و یک استکان چای شیرین و یک دانه خرما تمام فاصلههای طبقاتی را پاک میکند. نان و پنیر و سبزی تنها بهانهاند؛ اصل ماجرا تمرین «ما» شدن است. این گزارش روایتی است از ضیافتهای بیریایی که سقفشان آسمان است و میزبانش دلی که میخواهد در لحظه اجابت دعا تنها نباشد. ما سراغ سفرههایی رفتهایم که طعم همدلیشان از طعم نان و خرمایشان ماندگارتر است.
بزرگترین سفره افطار جهان در ساحل بیروت؛ جایی که بیش از ۵۷۰۰ روزهدار از ایتام تا خانوادههای لبنانی و فلسطینی، شانهبهشانه هم نشستند. این ضیافت عظیم، تصویری بینظیر از شکستن مرزها و تجلی وحدت انسانها پای سفره ماه خداست.
نظم و شکوه در قابی متفاوت؛ نمای هوایی از سفرههای طولانی افطار در حریم امیرالمؤمنین(ع). اینجا روزهداران، بیهیچ فاصلهای کنار هم ایستادهاند تا برکت نان و نمک نجف را در لحظات ناب استجابت دعا با یکدیگر قسمت کنند.
گرگومیش آسمان نجف و ضیافتی به وسعت صحن مطهر امیرالمؤمنین(ع). با طنین اذان، زائران و مجاوران از هر قشر و سنی، گرد این سفرههای متبرک حلقه زدهاند تا روزه خود را با طعم شیرین برادری و همسفره شدن باز کنند.
زیر سقف درخشان و آینهکاریشده رواق امام خمینی(ره)، ۴ هزار معلم مشهدی مهمان «سفره پدری» شدهاند. این ضیافت باشکوه در چهارمین روز اسفندماه، قاب زیبایی از تکریم مقام آموزگار و همنشینی مؤمنانه بر سر خوان پربرکت امام مهربانیها را رقم زد.
بانوان فرهنگی شهر بهشت، در فضایی ملکوتی روزه خود را با طعم متبرک افطاری حرم امام رضا(ع) باز میکنند. پویش «سفره پدری» با میزبانی از ۴ هزار معلم، بهانهای شد تا آموزگاران، همدلی و نور را پای خوان ثامنالحجج(ع) مشق کنند.
تصویری از سادگی و صمیمیت در جوار بانوی آب و آینه. اینجا شانهها به هم نزدیکتر است و دلها گرهخورده به محبت اهلبیت. زائران روزهدار دوشادوش یکدیگر دور سفرههای پربرکت حرم حلقه زدهاند تا رزق معنوی خود را با عطر چای و نان متبرک قم آمیخته کنند.
رمضان که میرسد، کوچههای پایتخت هم جان میگیرند. اینجا محله عبدلآباد تهران است؛ جایی که اهالی در آیین «کوچه افطاری»، فرشها را کف خیابان پهن کردهاند تا سادگی، لبخند و طعم شیرین همسایگی را سر این سفرههای بیریا با هم قسمت کنند.
نظر شما