نقشه سرزمین شام در طول صد سال اخیر با تغییرات بسیار زیادی همراه بوده اما در این میان، از کشور فلسطین به عنوان سرزمینی اشغال‌شده فقط ۱۵ درصد باقی مانده که آن هم با شهرک‌سازی‌های بی‌رویه روزبه‌روز کمتر می‌شود.

نقشه فلسطین اشغالی

به گزارش همشهری‌آنلاین تغییرات نقشه فلسطین در صد سال گذشته چیزی شبیه دگرگونی زمین‌شناختی است.

زمانی که امپراطوری عثمانی بعد از جنگ جهانی اول فروپاشید، بریتانیا و فرانسه سرزمین شامات یعنی فلسطین، سوریه، اردن و لبنان را که با عنوان «منطقه اشغالی دشمن» نام‌گذاری کرده بودند، تحت کنترل گرفتند تا به وسیله آنچه که در جامعه ملل «کنترل مناطق از کار افتاده امپراطوری عثمانی» دانسته می‌شد، بر این منطقه که از سپیده‌دمان تاریخ مهد تمدن بشری بود، قدرت پیدا کنند.

اعراب که از ابتدا و با وعده استقلال از این حکومت کنترلی استقبال کرده بودند، با خیانت تجزیه سرزمین‌شان روبه‌رو شدند؛ سوریه و لبنان به فرانسه داده شد و اردن تحت حکومت پرحاشیه خاندان هاشمی از حجاز قرار گرفت در حالی که بزرگان این خاندان تسلط خود بر حجاز را به واسطه کودتای بیابان‌نشینان سعودی از دست داده بودند.

اما شرایط برای منطقه ژئوپلتیک فلسطین بدتر بود؛ زیرا طبق اعلامیه بالفور، بریتانیا به یهودیان متعهد شده بود پشتیبان تامین خانه ملی آنها باشد و به همین دلیل سرزمین مقدس و باستانی قدس و مناطق اطرافش را تحت قیمومیت خود نگه داشت.

  • در همین دوران بود که دو جنبش بزرگ ملی‌گرایانه از طرف یهودیان و دیگری در بین اعراب شکل گرفت و رقابت بر سر منافع، به انقلاب اعراب در بین سال‌های ۱۹۳۶ تا ۱۹۳۹ و همچنین جنگ داخلی فلسطین از ۱۹۴۷ تا ۱۹۴۸ منجر شد.
  • جنگ اعراب با صهیونیست‌ها در سال ۱۹۴۸ منجر به قرارداد آتش‌بس و تقسیم‌بندی منطقه‌ به سه بخش جدید شد. اسرائیل برای یهود، نوار غزه تحت حکومت فلسطینی‌ها و سرانجام کرانه باختری رود اردن برای پادشاهی اردن؛ نتیجتا در مجموع ۷۰ درصد سرزمین فلسطین اشغال شد و بیش از ۷۰۰ هزار فلسطینی آواره شدند.

بعد از این جنگ که بیشتر با «روز نکبت» به عنوان روز آغاز اشغال شناخته می‌شود بود که ساکنان آواره سرزمین‌های اشغالی کلید خانه‌های خود را به عنوان نمادی امیدبخش برای بازگشت، همراه خود نگه داشتند و در جهان آواره شدند.

  • در ۱۹۶۷ جنگی ۶ روزه میان اعراب و اسرائیل درگرفت و کشورهای مصر، سوریه و اردن درصدد ریشه‌کنی اسرائیل بر آمدند اما شکست خوردند و تمام نقشه فلسطین به‌علاوه بلندی‌های جولان (سوریه)، صحرای سینا (مصر) و رود اردن (اردن) اشغال شد؛ پادرمیانی سایر کشورهای عربی منجر به صدور قطعنامه‌ای در شورای امنیت شد و از طرفین جنگ خواسته شد مرزهای یکدیگر را به رسمیت بشناسند.

رژیم غاصب اسرائیل عقب‌نشینی خود را مشروط بر به رسمیت شناخته شدن توسط کشورهای عربی دانست و مانع از بازگشت ساکنانی که مناطق خود را جهت سهولت حمله اعراب ترک کرده بودند شد و به این ترتیب مناطق بیشتری را تحت اشغال خود در آورد.

  • این در حالی است که شهرک‌سازی‌های افراطی این رژیم در تمام بخش‌های این سرزمین و بدون توجه به هیچ قرارداد و قطع‌نامه‌ای ادامه دارد و اکنون فقط ۱۵درصد از خاک فلسطین در اختیار ساکنان اصیل این سرزمین است.

اقدامات اشغالگرانه اسرائیل حتی از طرف نخبگان یهودی نیز مذموم شناخته شده؛ 

نوآم چامسکی، زبان‌شناس و فیلسوف آمریکایی یهودی‌تبار، اقدامات اسرائیلی‌ها در سرزمین‌های اشغالی را بسیار پست‌تر از آپارتاید می‌داند و گفته است: «اگر منظور از آپارتاید آنچه در آفریقای جنوبی رخ می‌دهد باشد، این بسیار از آن بدتر است.»

اریک فروم، روانکاو و جامعه‌شناس آمریکایی-آلمانی یهودی‌تبار، نیز با تاکید بر اینکه ادعای یهودیان در مورد سرزمین اسرائیل نمی‌تواند یک ادعای واقعی سیاسی باشد استدلال کرد: «اگر تمام ملل جهان مدعی سرزمین‌هایی که هزاران سال پیش نیاکان‌شان در آن می‌زیستند باشند، جهان به دارالمجانین مبدل خواهد شد.»

کد خبر 599515

برچسب‌ها

نظر شما

شما در حال پاسخ به نظر «» هستید.

دیدگاه خوانندگان

آخرین خبرهای بازار