پدر «احمد کلانتری» تعزیه‌خوانی بنام بود و او در مجالس تعزیه پدرش، دنیای کودکی را پشت سر گذاشت.

تعزیه

احمد هم صدایی خوش داشت. یک روز که یکی از دوستان تعزیه‌خوان آهنگ صدای او را شنید، در نمایش طفلان مسلم نقش «محمد» را به او سپرد. خاطره اجرای زیبای این نقش تحسین اطرافیان در ذهن کلانتری ماندگار شد و او را تشویق کرد که خدمت به عزاداران حسینی را با تعزیه‌خوانی ادامه دهد. کلانتری با آنکه بعد از شبیه‌خوانی در نقش‌های یزید و شمر، نگاه‌های سنگین و احساس‌های تلخ تماشاچیان را احساس می‌کرد، باز هم شبیه گردانی اشقیا را برعهده می‌گرفت. کلانتری معتقد است اجرای همه کسانی که در امام حسین(ع) قدم برمی‌دارند یکسان است. او سال‌ها همراه داوود فتحعلی بیگی (تعزیه خوان) که از دوستان و همشهریان قدیمی اوست، در کانون‌های میثم، ابوذر و تالار محراب مکالمه‌های موافق خوانان و مخالف خوانان را نوشته، تعزیه اجرا کرده و آنها را در قالب سی‌دی‌های آموزشی گردآوری کرده است. کلانتری نداشتن فضایی مناسب و ثابت برای اجرا و آموزش تعزیه را مشکل مهم تعزیه خوانان می‌داند. 
 

کد خبر 545188

برچسب‌ها

نظر شما

شما در حال پاسخ به نظر «» هستید.

دیدگاه خوانندگان

آخرین خبرهای بازار