چی بپوشم!؟ یکی از دغدغه‌های جدا نشدنی جوامع بشری بوده و خواهد بود.

لباس طرانی ها

همشهری آنلاین - بهاره خسروی: انتخاب نوع پوشش دلخواه و متناسب با عرف موجود در هر دوره­ ای، بسته به شرایط و امکانات و ابزار قابل دسترسی، متفاوت است. در طهران قدیم، پیش از روی کار آمدن «رضا خان» و دمیدن زمزمزمه های   نوگرایی و تجددخواهی، پوشیدن «عبا»، «شال» و «قبا»، مد رایج و مورد قبول مردان طهرانی بود. در این پوشش، بیشتر مردان، روپوش نازکی با عنوان عبا در تابستان ها و با تغییر فصل در زمستان، روپوش ضخیم­تری برتن می­ کردند. یک لباس ساده یقه باز با ۲ جیب عمودی تا زیر زانو با عنوان قبا روی پیراهن می­ پوشیدند و ۲ طرف آن را با شال می­ بستند.

البته این پوشش­ ها و لباس­ ها بر حسب سلیقه افراد، متفاوت بود. برای مثال بعضی افراد با کمی تغییر دادن این سبک پوشش، از لباس­های متفاوت ­تری استفاده می ­کردند، مانند «ارخلاق» چیزی ضخیم­ تر از قبا، کوتاه تا بالای زانو که روی پیراهن می ­پوشیدند. از دیگر لباس­ های رایج در طهران قدیم، «مرادبگی» بود، قبایی با یقه بسته و لبه­ دار تا پایین شکم با چین­ های ریز سرتاسری.

بیشتر شلوارها از جنس ماهوت بود و در روزگاری که خبری از کمربندهای چرمی رنگارنگ نبود، معمولا دور شلوارها را با شال می­ بستند و بر سر گذاشتن کلاه نمدی یا پوستی از انتخاب­ های جدا نشدنی هر سلیقه ­ای بود.

برای پوشیدن کفش، ۲ گزینه بیشتر نبود. به ­طور عموم مردها گیوه و نعلین بی بند به پا می­ کردند. بیشتر پیراهن­ ها از جنس چلوار، کتان، متقال و کسانی که متمول ­تر بودند جنس پیراهن آنها از کرباس با فرم یقه ­ای بود که از سر شانه باز می­ شد. علاوه بر این­ ها، معمولا حمل ابزاری مانند چاقو، پاشنه ­کش، جام برنجی کوچک، زنجیر ریز بلند به اندازه ۲ متر با حلقه چرمی برای انداختن به مچ دست و سر منگوله از چرم رشته­ ای در انتها‏‏، تسبیح و انگشتری نقره عقیق یا فیروزه، پای ثابت تیپ مردهای قجری و پیش از آن بود.

اما برویم سراغ چی بپوشم خانم­ ها در طهران قدیم! شلوارک پاچه­ دار تا بالای زانو از جنس چلوار، حریر و اطلس پای ثابت انتخاب بیشتر خانم­ ها از خرد تا سال­خورده بود. روی این شلوارک هم شلواری از جنس مخمل و ماهوت به رنگ سبز، زرد، نارنجی و آلبالویی بر تن داشتند. روی شلوارها هم شلیته (نوعی دامن کوتاه) به پوششان اضافه می­ کردند. بر حسب سلیقه و نوع انتخابشان پیراهن کوتاهی شبیه پیراهن مردانه با یقه بسته یا گلابی روی شلیته­ ها می ­پوشیدند. جلیقه نیم تنه­ ای از جنس ماهوت، ترمه یا مخمل یقه بسته که آن را با دست خودشان یا خیاطان ماهر، گلدوزی می­ شد بر تن می­ کردند. این جلیقه در زمستان­ ها به دلیل سرما کمی ضخیم­ تر می­ شد. آستین جلیقه­ ها اغلب براساس جثه و نوع انتخاب تنگ یا گشاد بود.

کد خبر 472547

برچسب‌ها

نظر شما

شما در حال پاسخ به نظر «» هستید.

دیدگاه خوانندگان

آخرین خبرهای بازار