زکیه سعیدی-دبیرتحریریه: حاشیه‌نشینی و زندگی در حریم شهر تهران، یک پدیده اجتماعی است که مختص عصر فعلی نیست و ریشه در ادوار و اعصار گذشته دارد.

ذکیه سعیدی- دبیر تحریریه

این پدیده هم در کشورهای توسعه‌یافته و هم در کشورهای در حال توسعه وجود داشته و دارد و تنها تفاوت آن در کشورهای توسعه‌یافته با کشورهای در حال توسعه، از نظر ریشه‌های تاریخی به وجود آورنده آن و رفتار کالبدی و اجتماعی آن است.

تاریـــخ شــکل‌گیری پدیده حاشیه‌نشینی در ایران به سال‌های پایانی دهه ۴۰ برمی‌گردد. در این دهه شهرنشینی رشد کندی داشت و فقط حدود ۳۳‌درصد از جمعیت کشور در شهرها زندگی می‌کردند اما با اجرای طرح اصلاحات ارضی و افزایش در آمدهای نفتی در دهه ۵۰، رشد شهرنشینی شتاب بیشتری گرفت و چنان سرعت پیدا کرد که در سال ۱۳۵۷ جمعیت شهرنشین کشور به ۶۴‌درصدرسید.

مهاجرانی که اغلب از روستاها و شهرهای کوچک روانه حاشیه پایتخت شدند و کم‌کم حاشیه شهر، خود به شهرهای کوچک‌تری تبدیل و مشکلات و چالش‌ها یکی یکی آغاز شد؛ از ساخت‌وسازهای غیرمجاز که مثل یک تومور سرطانی در زمین‌های خالی پیشرفت می‌کرد تا تخریب پوشش گیاهی و فضای سبز و قطع درختان. مشکلی که به دلیل گرانی مسکن در پایتخت در دهه‌های اخیر شدت بیشتری گرفته و هفته‌ای ۷ هزار نفر به جمعیت حریم پایتخت اضافه می‌شوند.

به گفته مدیرکل حریم شهر تهران تا سال ۱۴۰۴، حدود۲۰‌درصد جمعیت کل ایران در محدوده ۶ هزار کیلومتری حریم کلانشهر تهران مستقر می‌شوند و این زنگ خطری برای همه مسئولان شهری، امنیتی، آموزشی، درمانی و اجتماعی پایتخت و حتی کشور است تا به جای امروز و فردا کردن خیلی سریع با مطالعه و برنامه‌ریزی دقیق، راهکاری اصولی برای حل این معضل بیابند.

حریمی که صیانت از آن به دلیل نبود مدیریت واحد و اختلاف بر سر حاکمیت‌کاری غیرممکن است. هرچند دی ماه سال ۹۷ اعضای شورای‌شهر تهران در جریان بررسی لایحه برنامه سوم توسعه، شهرداری را موظف به حفظ و صیانت از حریم پایتخت با استفاده از ظرفیت‌های قانونی کردند، اما خلأهای قانونی راه را برای مسئولان شهری پایتخت دشوار کرده است.

کد خبر 461607

برچسب‌ها

نظر شما

شما در حال پاسخ به نظر «» هستید.
2 + 10 =