آرش نورآقایی: «... چون فواره سبزی از زمین برشته ابرقو جوشیده و تارک بلند خود را در سینه آسمان فیروزه‌ای فروکشته...». این جمله‌ای است که در کتاب «مارکوپولو در ایران» آمده است.

حمدالله مستوفی هم می‌نویسد: «آنجا سروی است که در جهان شهرتی عظیم دارد.

چنانچه سرو کشمیر و بلخ شهرتی داشته و اکنون این از آنها بلندتر و بزرگتر است. می‌گویند این پیرترین ساکن کویر، 5هزارسال قدمت دارد. درخت مقدسی که با 25متر ارتفاع در قلب ایران زندگی می‌کند.

اصولاً سرو، قدیمی‌ترین موجود زنده جهان است و به خاطر زندگی طولانی در ایران باستان نماد اهورامزدا بوده است و در روایات آمده که بعضی از درختان سروی که در ایران وجود دارند، توسط زرتشت کاشته شده‌اند.

شهرت سرو ابرقو و دیگر سروهای کهن ایران، با قلم جهانگردان به همه دنیا رسیده است. سرو چنان نقش اساسی را در فرهنگ و هنر سرزمین ما بازی می‌کند که می‌توان از آن به عنوان نماد ایران باستان یاد کرد.

در نگاره‌های تخت‌جمشید دیده می‌شود. در نقش قالی‌ها و فرش‌ها کاملاً نمایان است. در ادب فارسی حضوری همیشگی دارد. در همه باغ‌های ایرانی وجود دارد. روح سرو در نگارگری ایرانی و همچنین در آیین‌های سوگواری و شادی همیشه با ماست.

کد خبر 12920

دیدگاه خوانندگان

آخرین خبرهای بازار