به گزارش همشهری آنلاین، شرکت‌های بزرگ داروسازی، الای لیلی و نوو نوردیسک،تولیدکنندگان برندهای داروهای GLP-1 مانند سماگلوتاید و تیرازپاتاید می‌گویند بیمارانی که داروهای آنها را مصرف می‌کنند، طبق داده‌های «ساعت‌های پیری» مولکولی، با سرعت کمتری پیر می‌شوند.
چنین ساعت‌هایی با بررسی تغییرات DNA که با گذشت زمان تجمع می‌یابند، یا در نسخه‌های جدیدتر، با ردیابی سطح پروتئین‌های کلیدی، سن زیستی فرد را ارزیابی می‌کنند.
هر دو شرکت دریافتند که بیماران دارای اضافه وزن یا دیابتی که این داروها را مصرف می‌کنند، به نام GLP-1، در مقایسه با بیمارانی که دارونما مصرف می‌کنند، سن زیستی کمتری دارند، اگرچه این تفاوت بسته به نوع ساعت مورد استفاده و اندام مورد آزمایش، بسیار متفاوت بود.
به گفته نیکولای رود، مدیر پروژه جهانی در شرکت «نووو» (Novo)، این تفاوت در مجموع حدود «دو تا سه سال» بوده است. او می‌گوید که این شرکت شاهد «بهبود سن بیولوژیک در بیماران خود در جریان کارآزمایی‌های مختلف و در بافت‌های گوناگون» بوده است.
این یافته‌ها بر گمانه‌زنی‌های گسترده دانشمندان مبنی بر اینکه داروهای موسوم به GLP-1 بر علل بنیادین پیری اثر می‌گذارند و ممکن است درمانی واقعی برای افزایش طول عمر باشند، صحه می‌گذارد.
وادیم گلادیشف، زیست‌شناس دانشگاه هاروارد که در زمینه اندازه‌گیری‌های مولکولی با شرکت نووو همکاری داشته است، می‌گوید: «به نظر من، این دارو در جمعیت‌های دارای مشکلات سلامتی، یک داروی ضدپیری محسوب می‌شود؛ اما در مورد جمعیت‌های سالم، کسی پاسخ قطعی را نمی‌داند.»
این داروها با تحریک گیرنده‌ای به نام GLP-1 — که به مغز پیام می‌دهد فرد گرسنه نیست — باعث کاهش وزن می‌شوند. با این حال، مطالعات دنیای واقعی نشان داده‌اند که مزایای این داروها بسیار فراتر از این موارد است. آنها عملکرد کلیه را بهبود می‌بخشند، فشار خون را کاهش می‌دهند و حتی احتمال کلی مرگ‌ومیر را به شدت پایین می‌آورند.
شرکت نوو نوردیسک در بخشی از مطالعه خود، از ۱۰،۰۵۲ نفر نمونه خون گرفت؛ نیمی از این افراد دارو را مصرف می‌کردند و نیمی دیگر دارونما (پلاسبو) دریافت می‌کردند. نمونه‌های خون که هم در ابتدای مطالعه و هم ماه‌ها بعد جمع‌آوری شده بودند، با استفاده از «ساعت‌های پروتئومیک» سنجیده شدند؛ ابزارهایی که با اندازه‌گیری سطح پروتئین‌های کلیدی، سن فرد و خطر مرگ‌ومیر او را پیش‌بینی می‌کنند.
دانشمندان شرکت الای لیلی نیز پژوهش مشابهی را روی داروی GLP-1 خود، یعنی تیرزپاتاید، انجام دادند. آنها از ساعت‌های اپی‌ژنتیک استفاده کردند که سن را بر اساس شمارش تغییرات انباشته‌شده در DNA ارزیابی می‌کنند. اگرچه مطالعه شرکت لیلی مقیاس کوچک‌تری داشت، اما نتایج آن نیز نشان داد که در اکثر موارد، روند گذر زمان در سطح مولکولی برای مصرف‌کنندگان این دارو کندتر بوده است.
این شرکت‌ها دریافتند که مصرف این داروها در گذر زمان، موجب کند شدن گسترده روند «ساعت‌های پیری» می‌شود؛ به‌طوری که در مورد ساعتی که پروتئین‌های قلبی را می‌سنجد، این کاهش معادل ۴ سال بوده است.
نظر شما