همشهری- پریسا نوری: این بازدید میدانی که با همراهی علیرضا نادعلی، سخنگوی شورای شهر تهران انجام شد، با هدف ثبت مستندات جنایات جنگی و بازتاب مظلومیت مردم ایران در افکار عمومی جهان صورت گرفت. اما در کوچه جاجرودی چه گذشت؟
آسیب به ۵۰۰ واحد مسکونی
ساعت نزدیک ۱۱ صبح است که کهنهسرباز آمریکایی به همراه مترجم خود پا به کوچه جاجرودی میگذارد. اگرچه عملیات آواربرداری در این محدوده به پایان رسیده و فرآیند نوسازی آغاز شده، اما عمق ویرانیها آنقدر پیداست که نگاه او را میخکوب میکند. تفنگدار سابق ارتش آمریکا در حالی که به بقایای آوارها چشم دوخته، با تعجب میپرسد: «مگر در این کوچه چه هدفی وجود داشت که اینگونه بیرحمانه آماج حمله قرار گرفت؟»
سیدمحمد موسوی، شهردار منطقه ۴، در پاسخ ابعاد فاجعه را تشریح میکند: «در این حمله، ۴ موشک به این منطقه اصابت کرد که منجر به آسیب دیدن حدود ۵۰۰ واحد مسکونی شد؛ خانههایی که برخی از آنها به کلی با خاک یکسان شدند.»
مردم دنیا نباید تماشاگر باشند
برای اوکیف، که سالها میدانهای جنگ، از خلیجفارس تا عراق را تجربه کرده، این حجم از ویرانی در دل بافت مسکونی غیرقابلباور است. او نگاهش را میان آوارها میچرخاند؛ گویی در ذهنش ابعاد این فاجعه را با استانداردهای سختگیرانۀ نظامیاش میسنجد. این فعال ضدجنگ که بهخوبی میداند هزینه این حمله ها با دلارهای مالیاتی مردم آمریکا تأمین شده، با تلخی میگوید: «صرفنظر از تمام ادعاهای نظامی، این جنگ از اساس تهاجمی و غیرقانونی است. تنها هدف احتمالی در این منطقه، یک پایگاه بسیج بوده که کارکردش خدمات اجتماعی و امدادرسانی است، نه یک تأسیسات نظامیِ تهدیدکننده.» سپس با لحنی هشدارآمیز ادامه میدهد: «آمریکا دقیقاً همان الگویی را که در غزه پیاده کرده حالا برای ایران دنبال میکند. مردم دنیا نباید تماشاگر خاموش این قتلعام باشند.»
آنچه از ویتنام شنیدیم، در تهران دیدیم
علیرضا نادعلی، سخنگوی شورای شهر تهران هم در ادامه بازدید از محل ویرانیهای کوچه جاجرودی، با اشاره به حجم گسترده تخریبها، خطاب به تفنگدار آمریکایی می گوید: «ما تصور میکردیم یک ابرقدرت نیازی به استفاده از این حجم از توان نظامی برای هدف قرار دادن مردم عادی، کودکان و معلمان ندارد. متاسفانه آنچه در ویتنام شنیده بودیم را اکنون در کوچههای تهران با چشمان خود دیدیم. جنایاتی که در حق مردم بی پناه و دانشآموزان شد، چهره واقعی و بدون روتوش آمریکا و اسرائیل را نشان داد؛ همانهایی که ادعای حقوق بشر و حمایت از زنان و کودکان را داشتند.»
او با تاکید بر اهمیت حضور شاهدانی از داخل آمریکا می گوید: «حضور شاهدانی که از درون آمریکا به این نتیجه رسیدهاند، بسیار ارزشمند است.»
سکوتِ سنگین ویرانهها
کوچهی جاجرودی که تا پیش از ۱۸ اسفندماه و لحظه هولناک اصابت موشکها، به واسطه بافت مسکونی و همجواری با مراکز اداری، یکی از سرزندهترین و پرترددترین معابر منطقه ۴ تهران به شمار میرفت، اکنون به ویرانهای بدل شده که سکوتی سنگین بر آن حکمفرماست. اوکیف، با کنجکاوی جویای سرنوشت ساکنان این خانهها میشود. در این میان سخنگوی شورای اسلامی شهر تهران، اقدامات حمایتی مدیریت شهری را اینطور توضیح میدهد: «خانوادههایی که خانههایشان در جنگ آسیب دید، تا زمان تکمیل روندبازسازی و نوسازی، مهمان شهرداری تهران در هتلها هستند.»
اقدام شهرداری قابل ستایش است
سرباز سابق ارتش آمریکا که خود در یکی از هتلهای تهران اقامت دارد و از نزدیک شاهد حضور خانوادههای آسیبدیده در آنجا بوده است، از این اقدام مدیریت شهری تمجید کرده و میگوید: «این اقدام شهرداری قابل ستایش است، حتی در آمریکا هم هنگام وقوع بلایای طبیعی، مانند طوفان کارولینا، چنین امکاناتی برای مردم فراهم نمیکنند.»
مأموریت بعدی؛ انتقال روایت واقعی به قلب آمریکا
اوکیف بازدید خود را به همینجا ختم نمیکند. او اعلام میکند که قصد دارد دوباره به این محله بازگردد تا با خانوادههای آسیبدیده گفتگو کند؛ هدفی که میگویدبرای انتقال روایت واقعی به مردم آمریکا است. او با لحنی تأثیرگذار میگوید: «میخواهم به آمریکاییها بگویم اینها صرفاً عدد نیستند؛ اینجا خانههایی بوده که بچهها در آن زندگی میکردند، اسباببازی داشتهاند و دفتر مشقهایشان هنوز بوی زندگی میدهد.»
نظر شما