به گزارش همشهری آنلاین، به نقل از عصر ایران: اسرار مهندسی باستان همواره یکی از چالشبرانگیزترین معماهای تاریخ بشر بوده است. چگونه تمدنهای باستانی توانستند بلوکهای سنگی غولپیکر را جابجا کرده و با دقت خیرهکنندهای برش دهند؟
باستانشناسان غالبا دستاوردهای عظیم را به نیروی کار برده و ابزارهای ساده نسبت میدهند، اما مقیاس بلوکهای سنگی عظیم و دقت کار، فرضیه فناوری پیشرفتهتر را تقویت میکند.
مقیاس حیرتانگیز جابهجایی سنگهای باستانی
سایتهای باستانی در سراسر جهان، اسرار مهندسی باستان را آشکار میکنند. سنگ غربی در اورشلیم (۱٫۲ میلیون پوند)، تندیس رامسئوم در تبس (۲ میلیون پوند) و تریلیتون معبد ژوپیتر در بعلبک (۴٫۸ میلیون پوند)، نمونههایی از بلوکهای سنگی عظیم هستند.
جابهجایی یک صخره ۶۸۰ هزار پوندی امروزی (Levitated Mass) در کالیفرنیا به دهها خدمه و ماشینآلات سنگین نیاز داشت، در حالی که بلوکهای باستانی چندین برابر این وزن را داشتهاند. این واقعیت، امکان جابجایی آنها با ابزارهای ابتدایی را زیر سوال میبرد.
دقت بینظیر برش و شکلدهی سنگهای دوران باستان
معماری باستانی در مکانهایی مانند اولانتایتامبو پرو، دقت شگفتانگیزی را در برش و شکلدهی سنگهای سخت نشان میدهد. بلوکهای سنگی مکعبیشکل با چنان دقتی از کوه جدا شدهاند که هیچ خراشی ندارند و گوشههایشان کاملا گرد است.
این سنگهای چندین تُنی، چنان دقیق کنار هم قرار گرفتهاند که یک تار مو نیز نمیتواند بین آنها نفوذ کند. این سطح از کمال، بدون استفاده از فناوری پیشرفته، غیرقابل توضیح است.
سرنخهایی از فناوریهای فراموششده: باتری بغداد و لامپ دندرا
یافتههایی نظیر باتریهای بغداد (Baghdad Batteries) و حکاکیهای لامپ دندرا (Dendera Bulb) در معبد هاتور مصر، سرنخهایی از فناوریهای پیشرفته در دوران باستان به دست میدهند. در سال ۱۹۳۸، کوزههای سفالی و سیلندرهای مسی ۲۰۰۰ ساله در موزه ملی عراق کشف شدند که احتمالا به عنوان سلولهای گالوانیکی با توانایی تولید حدود چهار ولت برق استفاده میشدهاند.
در معبد هاتور (۴۰۰۰ سال قدمت)، تصاویری از چیزی شبیه به یک لامپ دیده میشود که به منبع تغذیه متصل است. این شواهد، فرضیه دسترسی تمدنهای باستانی به نوعی از الکتریسیته یا دانش مهندسی پیشرفته را مطرح میکنند.
نظر شما