به گزارش همشهری آنلاین، جشن چهلم بهار از سه هزار سال پیش تا کنون برگزار میشود و به نام تندرستان یا به لهجه کرمانیها تندرستون نامیده میشود.
کرمانیها در عهد گذشته معتقد بودند دامنه شیوشگان در شرق قلعه کهن گواشیر و قلعه دختر، مکانی مقدس است لذا در جشن تندرستون در این مکان از خداوند روزی و سلامتی طلب میکردند.
بانوان نازا نیز در جشن تندرستون با انجام غسل به این مکان میآمدند و دست به دعا میشدند تا حاجت بگیرند. مادران نیز در جشن تندرستون برای دختران خود از خدا طلب بخت و اقبال نیک میکردند و در این روز و در دامنه کوه شیوشگان به نیت خوش یمنی اقدام به برش چادر دختران میکردند.
کرمانیها در مجموع با پخت آش نذری، روشن کردن شمع، سوختن زاغ و پایکوبی از خدا سلامت و عافیت طلب میکردند.
امروزه آیین چهلم نوروز در روز نهم اردیبهشت ماه با حضور مردم در دامنه کوهها، کنار چشمهها و دشت و دمن برگزار میشود. چهل روز که از بهار میگذرد مردمان کرمان به رسم آیینهای قدیمی و به پاسداشت زیباییها و خالق آنها به دامان طبیعت میروند.
این رسم به صورت ویژه در شهر کرمان و بخش پاریز از توابع شهرستان سیرجان توسط مردم و عشایر اجرا میشود. محل برگزاری جشن چهلم بهار در شهر کرمان، خیابان شهدا (زریسف) کوچه موسیبنجعفر معروف به تندرستون و همچنین در دامنه کوه و اطراف و داخل اتاقک خشت و گلی به نام چهل خانه جنب قبرستان مسیحیان است.
مردم کرمان معتقدند محله تندرستون و چهلخانه محل برآورده شدن حاجات است و اعتقاد دارند که امام حسن مجتبی (ع) از این محل عبور کرده و برای راز و نیاز در چهل خانه رفته که به همین دلیل به تندرستون معروف شده است.
همچنین برخی مردم معتقد هستند دختر شاه پریان که داخل قلعه دختر یا قلعه اردشیر زندگی میکرده برای چله نشینی و عزلت به چهل خانه می آمده است.
در بخش پاریز نیز این جشن در زیارتگاه شاه خیرالله در دامنه خال کوه (۷ کیلومتری شمال غربی این بخش در مسیر رفسنجان – سیرجان) اجرا میشود.
رسم چهلم نوروز در گذشته توسط زرتشتیان برگزار می شده است و امروزه نیز زرتشتیان این آیین را در خانه ای در شهرستان بردسیر انجام میدهند. غروب چهلم به اصطلاح تنگشوم اسفند و کندر دود می دهند و اوستا می خوانند. از دیگر رسوم این جشن چلهبری به اصطلاح ریختن آبچل است. زنی که این رسم را میداند به اصطلاح زاغ سوز، داخل چلخانه برای دختران دمبخت، زن نازا و زنی که ده روز از زایمانش گذشته است آبچل میریزد.
در بخش پاریز نیز هرساله عشایر و مردم آبادیهای اطراف به خصوص رمهداران در این مراسم حضور دارند. رمهداران بعد از دوشیدن شیر گوسفندان، حبوبات آش شیر را بر پشت الاغها میگذارندو به محل مورد نظر میبرند. یکی از افراد که مسئولیت جمعآوری وسایل آش را برعهده دارد پس از تهیه این وسایل به همراه مردم و علاقمندان در اطراف زیارتگاه شاه خیرالله جای گرفته و بساط چای و شیرینی و تنقلات را پهن میکنند. در حین این مراسم مردم به زیارتگاه رفته و در محل قبر که تا حدودی تخریب شده، شروع به خواندن نماز و دعا کرده و شمع روشن میکنند. همچنین مردم معتقدند اولین شیری که در شروع فصل جدید از گوسفندان دوشیده میشود را باید خیرات کرد تا باعث خیر و برکت شیر و فرآوردههای آن شود. در سایر نقاط نیز در این روز شیر را بین مردم فقیر پخش میکنند.
نظر شما