به گزارش همشهری آنلاین، تنها باری که عراق در طول جنگ هشتساله از میگ ۲۹ برای حمله به تهران استفاده کرد، روز ۲۷ دی ۱۳۶۵ بود. این هواپیما با مأموریت بمباران جماران وارد آسمان پایتخت شد و در ارتفاعی بسیار پایین پرواز کرد؛ طوری که آن روزها میگفتند برخی از ساکنان تجریش توانسته بودند خلبان را هم ببینند.
با وجود این، بمبهای رها شده به دلیل ناهماهنگی در زمان پرتاب و همچنین خطای خلبان، به اهداف تعیینشده اصابت نکردند. یکی از بمبها به خانهای بزرگ در محله ولنجک برخورد کرد و باعث شهادت یکی از ساکنان شد. بمب دیگر نیز در محوطه دانشگاه شهید بهشتی فرود آمد، اما منفجر نشد و تیم خنثیسازی توانست بمب را خنثی کند.
با اینکه جماران همواره در فهرست اهداف دشمن قرار داشت، امام خمینی(ره) محل زندگی خود را ترک نکردند و حتی هنگام موشکباران نیز به پناهگاهی که در نزدیکی منزلشان ساخته شده بود، نمیرفتند.
در کتاب در رثای نور به نقل از مرحوم حجتالاسلام سیداحمد خمینی آمده است: «یک روز بعدازظهر حدود ۷ الی ۸ موشک به اطراف جماران اصابت کرد. خدمت امام رفتم و عرض کردم: اگر موشکی به نزدیکیهای اینجا جماران بخورد و سقف اینجا پایین بیاید و شما یکطوری بشوید چه؟
امام در پاسخ گفتند: والله قسم من بین خودم و آن سپاهی که در سهراه بیت است، هیچ امتیاز و فرقی قائل نیستم. والله قسم، اگر من کشته شوم یا او کشته شود، برای من فرقی نمیکند.
من گفتم: ما که میدانیم شما اینگونه هستید، اما برای مردم فرق میکند.
امام فرمودند: نه، مردم باید بدانند اگر من در یک جایی بروم که بمب، پاسداران اطراف منزل مرا بکشد و مرا نکشد، من دیگر به درد رهبری این مردم نخواهم خورد. گفتم: پس تا کی میخواهید اینجا بنشینید؟ به پیشانی مبارکشان اشاره کردند و فرمودند تا زمانی که (ترکش) موشک به اینجا بخورد.»
نظر شما