دوشنبه ۴ شهریور ۱۳۹۸ - ۰۰:۱۱

مهدی علیپور- دبیر: اول - گدایی، نوعی ناهنجاری اجتماعی است که در پیدایش آن عواملی مثل بیکاری، فقر مادی، پیری و از کارافتادگی، رخوت و سستی، اعتیاد، بیماری، مسائل خانوادگی از قبیل گسست خانواده، مهاجرت از روستا به شهر، نابسامانی‌های اقتصادی و ضعف فرهنگ حاکم بر خانواده‌های متکدیان دخالت دارد.

مهدی علیپور

برخی از این گدایان محصول نابسامانی اجتماعی هستند، بدین معنا که جامعه نتوانسته افراد سالخورده، عاجز، یتیم و امثال آنان را در مراکز مناسبی ‌سازماندهی کند و برای آنها امکانات لازم زندگی را فراهم آورد، در نتیجه آنان هم از سر ناچاری برای ادامه زندگی‌شان گدایی می‌کنند. رشد پدیده تکدی‌گری آثار و پیامدهای نامطلوبی ‌در جامعه دارد. با گسترش این پدیده مهاجرت‌ به کلانشهرها بیشتر می‌شود، باندها و گروه‌های سازمان‌یافته تکدی‌گری با سوءاستفاده از افراد آسیب‌پذیر همچون کودکان، زنان آسیب‌پذیر و افراد در معرض فقر شدید، چهره زشتی را برای جامعه به وجود می‌آورند و جرم و بزهکاری را افزایش می‌دهند. اگر پایه‌های ارزشی و اخلاقی در جامعه سست شود، گرایش به این پدیده بیشتر می‌شود و به ساختار اجتماعی صدمات جبران‌ناپذیری‌ وارد می‌کند.  

دوم
با گذشت زمان شیوه‌های تکدی‌گری هم تغییر کرده و گدایان با چهره‌های مختلف سعی می‌کنند حس ‌ترحم دیگران را برانگیزند. عده‌ای از متکدیان مسافران شیک‌پوش یک سفر فرضی هستند که بنا به دلیلی در راه مانده‌اند و می‌خواهند به مقصد برسند. عده‌ای هم نسخه به دست جلو مراکز درمانی و داروخانه‌ها می‌ایستند و با تظاهر به بیماری برای تأمین مخارج معالجه و درمان درخواست کمک می‌کنند. نوشتن روی کاغذ و گلایه از بیماری صعب‌العلاج و تظاهر به نقص عضو و یا گریم صورت و فلج نشان دادن اعضای بدن هم شیوه مرسوم دیگری است که گهگاه در اطرافمان می‌بینیم. شیوه‌های گدایی گرچه متعدد است، اما همه از یک اصل تبعیت می‌کند و آن تلاش برای کسب پول بیشتر است؛ به‌عنوان مثال ‌گاه در گذر از خیابان‌های شمال تهران، همراه گدایان، کودکان خردسال و معصومی را مشاهده می‌کنیم که بر اثر مصرف قرص‌های خواب‌آور و انواع مخدر، معمولاً بی‌حال و خواب‌آلوده، با لباس‌های کثیف، پاره و کهنه، یا روی سنگفرش‌های خیابان‌ها و پیاده‌روها دراز کشیده‌اند و یا بر پشت زنان و مردانی که برای گدایی در سر چهارراه‌ها و در بین خودروها حرکت می‌کنند از هوش رفته‌اند. کودکانی که در نخستین سال‌های عمر به جای بازی‌های کودکانه، گدایی را تجربه می‌کنند. آمار متکدیان سمج که با اصرار و التماس و ریختن اشک‌طلب استمداد می‌کنند هم کم نیست و راه خلاصی از دست آنها شاید این باشد که چشم بر روی‌ترفندهایشان ببندیم و از کنارشان بگذریم یا مقداری پول کف دستشان بگذاریم تا رهایمان کنند. انتخاب با ماست.

کد خبر 452543

برچسب‌ها

نظر شما

شما در حال پاسخ به نظر «» هستید.

دیدگاه خوانندگان

آخرین خبرهای بازار