قربانی قطعه گمشده پازل تاکتیکی تیم ملی؟

به گزارش همشهری آنلاین، وقتی یک هافبک میانی در قلب دفاع سه‌نفره قرار می‌گیرد، ماجرا فقط تغییر پست نیست؛ گاهی آغاز یک تحول تاکتیکی است. محمد قربانی در نمایش اخیر خود با پیراهن تیم ملی نشان داد که می‌تواند فراتر از یک مدافع نقش میک نظم دهنده را از عقب زمین بر عهده بگیرد. این بازیکن که پست تخصصی‌اش هافبک میانی است، در دیدار تیم ملی برابر فلسطین در قلب خط دفاع سه‌نفره به میدان رفت؛ پستی حساس که علاوه بر توانایی دفاعی، به هوش تاکتیکی، قدرت تصمیم‌گیری و تسلط بالا بر توپ نیاز دارد.

آنچه نمایش او را متمایز کرد، خونسردی‌اش در مالکیت توپ بود. بازیکنی که حتی زیر فشار حریف، به‌جای دفع بی‌هدف توپ، با اعتمادبه‌نفس و انتخاب پاس‌های هوشمندانه، جریان بازی را از عقب زمین هدایت می‌کرد. این هافبکِ تبدیل‌شده به مدافع، در نیمه نخست علاوه بر پیروزی در تمامی نبردهای هوایی و دوئل‌های خود، در ارسال پاس‌ها نیز عملکردی بی‌نقص داشت و تمام توپ‌هایش را به مقصد رساند؛ آماری قابل‌توجه برای بازیکنی که مسئولیت آغاز بازی‌سازی تیم ملی را نیز بر عهده داشت.

حضور بازیکنی با ذهنیت یک هافبک در مرکز خط دفاع سه‌نفره، می‌تواند کیفیت بازی‌سازی تیم ملی را وارد سطح تازه‌ای کند. تجربه حضور در میانه میدان، قدرت تشخیص مسیر پاس، حفظ توپ زیر فشار و کنترل ریتم بازی، ویژگی‌هایی هستند که می‌توانند کلید عبور ایران از پرس حریف باشند. او در واقع حلقه اتصال خط دفاع و هافبک است؛ مدافعی که مأموریتش تنها متوقف کردن حملات حریف نیست، بلکه می‌تواند اولین طراح حملات تیم خود نیز باشد.

اگر کادر فنی تیم ملی قصد تثبیت سیستم سه‌دفاعه را داشته باشد، محمد قربانی می‌تواند یکی از مهم‌ترین قطعات این ساختار باشد؛ بازیکنی که علاوه بر ایجاد استحکام دفاعی، به بازی ایران از عقب زمین نظم می‌بخشد. شاید مهم‌ترین دستاورد این جابه‌جایی تاکتیکی، کشف ظرفیتی باشد که پیش از این کمتر دیده شده بود؛ مدافعی با ذهنیت یک هافبک و جسارت یک بازی‌ساز. این نمایش نشان داد که برای تأثیرگذاری در تیم ملی، لزوماً نباید در پست تخصصی بازی کرد. گاهی یک تغییر می‌تواند از یک بازیکن خوب، مهره‌ای تعیین‌کننده در ساختار یک تیم بسازد.

حالا اگر قرار است سیستم سه‌دفاعه به بخشی از هویت تاکتیکی ایران تبدیل شود، شاید پاسخ یکی از مهم‌ترین پرسش‌های کادر فنی، همین حالا در قلب خط دفاع پیدا شده باشد. شاید تیم ملی همان مهره‌ای را پیدا کرده که می‌تواند خط دفاع را از آخرین سنگر دفاعی، به اولین ایستگاه طراحی حملات ایران تبدیل کند؛ جایی که دفاع تمام نمی‌شود، بلکه فوتبال از آنجا آغاز می‌شود.