همشهری آنلاین-رابعه تیموری: دانش‌آموزان بازیگوش مدرسه نابینایان دکتر خزائلی عاشق زنگ ورزش هستند و امروز طولانی و کشدار شدن این زنگ حسابی خوشحال‌شان کرده است. امروز معلمان‌شان برای‌شان مسابقاتی رنگارنگ تدارک دیده‌اند تا ساعتی به‌جای نشستن پای درس‌های فارسی و ریاضی و آموزش زبان عربی در مسابقه‌های طناب کشی زور بازوی‌شان را امتحان کنند و در بازی‌های گل بال و حلقه زنی و منچ و شطرنج لذت یک دورهمی ورزشی پرهیجان را تجربه کنند. این مسابقات با عنوان پارالمپیک دانش‌آموزی در مدرسه خزائلی برگزار شد تا شور دیگری به این روزهای دانش آموزان نابینا ببخشد.
٨١ دانش‌آموز پارالمپیکی
کار آسانی نیست که پسرهای پرشر و شور مدرسه را که یکی، دو ساعت خلاص شدن از مشق و امتحان آنها را هیجان‌زده کرده، با نظم و ترتیب توی صف به‌دنبال هم ردیف کرد، ولی مدیر مدرسه و همکارانش آنقدر با حوصله لا به لای بچه‌ها می‌چرخند تا صف آنها را مرتب کنند و با قرائت قرآن زیبای «ابوالفضل رمضان‌زاده» مسابقات را شروع کنند. ابوالفضل و تعدادی از بچه‌ها دانش‌آموز مقطع متوسطه اول هستند و دانش‌آموزان مقطع ابتدایی و متوسطه دوم هم در همین مدرسه درس می‌خوانند. حیاط مدرسه خیلی بزرگ و جادار نیست، اما اگر ٨٠ پسر و تنها دختر مدرسه خیلی آتش نسوزانند، فضای آن برای گذراندن زنگ‌های تفریح‌شان کفایت می‌کند. خدیچه تنها دانش‌آموز دختر مدرسه است که چون دو برادر دوقلویش هم نابینا هستند و در همین مدرسه درس می‌خوانند، «معصومه اصالت نژاد» مدیر مدرسه، برای درس‌خواندن خدیجه در کنار برادرانش از آموزش‌وپرورش استثنایی مجوز گرفته تا رفت‌وآمد خدیجه آسان‌تر باشد.
برنده ها و بازنده ها خوشحالند
عمو احمد مقیمی که از موسفیدان اهل لرستان است و عمرش را به آموزش بازی‌های بومی محلی به کودکان تهرانی گذرانده حکم مجری مسابقات را دارد و با کمک محمود یوسفیان، معلم ورزش مدرسه و تعدادی از مربیان ورزش شهرداری منطقه ١٢ بند و بساط بازی منچ و مارپله را گوشه حیاط پهن می‌کنند تا خدیجه و دانش‌آموزان مقطع ابتدایی با همکاری خانم مدیر روی صفحات خانه درشت این بازی‌ها بالا و پایین بروند و لی‌لی کنند تا برنده‌هایی که به خانه پایانی می‌رسند مشخص شوند، اما پسرهای نوجوان مقطع متوسطه اول و دوم که تعدادی از آنها هم جزء تیم‌های ملی و جزء مدال‌آوران آسیایی رشته‌های گل بال، شنا و... هستند باید در حلقه زنی و دال پلان با هم رقابت کنند. دال پلان بازی بومی محلی لرستان است و وقتی عمو احمد با کلاه و شال کمرپیچ محلی‌ای که به تن دارد، چراغ مسابقه را روشن می‌کند، حیاط مدرسه رنگ‌وبوی جشن‌های شاد مردم خطه لرستان را به خود می‌گیرد.
گوش‌ها را تیز کنید
اسباب و وسایل بازی دال پلان فراوان نیست و باید بازیکنان با توپی سبک دال‌های رنگارنگ آجر مانندی را با دقت هدف بگیرند. آقا معلم سعی می‌کند با توضیحاتش بچه‌ها را راهنمایی کند که نشانه‌گیری دقیقی داشته باشند: «به پرتاب نفر قبلی خوب گوش کنید تا جهت حرکت دست‌تان را درست تنظیم کنید...» با آن که هیچ‌کدام از بچه‌ها نمی‌توانند طه کرامتی را که عنوان مقام سوم آسیا در رشته گل بال را دارد، از میدان به در کنند، اما وقتی نوبت مسابقه طناب کشی می‌رسد، دانش‌آموزان مقطع متوسطه اول از خجالت طه و هم تیمی‌هایش که اغلب‌شان دانش‌آموزان مقطع متوسطه دوم هستند خوب درمی آیند.
وقتی نوبت مسابقه حلقه زنی می رسد،الیاس برای کلاس دهمی‌ها آبروداری می‌کند و درحالی‌که چشم‌های نیمه‌بینایش را کامل می‌بندد، مانند باستانی‌کاران حرفهای با حلقه‌های پلاستیکی رنگارنگ حسابی چرخ می‌زند. الیاس با همان چشم‌های بسته اش هم می‌تواند تحسین آقا معلم و همشاگردی‌هایش را احساس کند و با خوشحالی می‌گوید: «من هر روز در خانه ٢٠٠ بار حلقه می‌زنم!» الیاس دلش می‌خواهد آموزش‌وپرورش بیشتر به ورزش نابینایان اهمیت بدهد و می‌گوید: «ما که مثل بچه‌های بینا نمی‌توانیم در باشگاه‌ها تفریح و ورزش کنیم، باید در مدرسه بیشتر فرصت ورزش کردن داشته باشیم.»
کاسپارف‌های کوچک
حسین و محمدطه انگار با ورزش‌های ذهنی میانه بهتری دارند و بی‌توجه به هیاهو و شلوغی حیاط، پشت میز شطرنج گوشه راهرو مشغول کلنجار رفتن با مهره‌های سفید و سیاه هستند. توی خانه پدر و برادر محمدطه حریف تمرینی اش هستند و آنقدر شاه آنها را کیش و مات کرده که حالا بتواند با لمس کردن مهره‌ها بفهمد، سربازهای پیش‌قراولش می‌توانند او را برنده میدان کنند یا باید از حرکت مورب فیل و پیاده‌روی عرضی رخ در خانه‌های سیاه‌وسفید کمک بگیرد. حسین که برای محمد طه حریف چغری است، می‌گوید: «اگر مسئولان به ورزش دانش‌آموزان نابینااهمیت بیشتری بدهند، آنها می‌توانند استعدادهای خود را بشناسند و رشته‌های مختلف را حرفهای دنبال کنند.»
حرفه‌ای‌ها برنده‌اند
با آن‌که خنکای صبح جای خود را به آفتاب نیمروز داده، گوش بچه‌ها به حرفهای عمو احمد که پایان مسابقات را اعلام می‌کند، بدهکار نیست، و فقط وقتی متوجه می‌شوند قرار است به برنده‌ها جایزه اهدا شود، رضایت می‌دهند دست از رقابت بردارند و دوباره صف ببندند تا بدانند راکت‌های بدمینتون و ساک‌های ورزشی که جوایز مسابقات هستند به کدام یک از آنها می‌رسند.
در پایان هیچ یک از مسابقات دست برنده‌ای بالا نرفته و آفرین و باریکلاهای معلمان و عمو احمد به همه برنده‌ها و بازنده‌های مسابقات رسیده، اما بخش زیادی از جوایز به ورزشکاران مدال‌آور مدرسه می‌رسد تا سایر دانش‌آموزان هم برای حرفهای ورزش کردن انگیزه پیدا کنند.
تک دختر مدرسه هم از سبد جوایز بی‌نصیب نمی‌ماند و او هم با گرفتن ساک ورزشی خوشحال می‌شود.
امکانات مهیا نیست
حضور محمود یوسفیان در کسوت مربی‌گری مدرسه باعث علاقه‌مند شدن بسیاری از دانش‌آموزان مدرسه به ورزش گل بال و رسیدن آنها به مراحل قهرمانی و مدال‌آوری در این رشته شده است. یوسفیان که علاوه بر تجربه ٣٠ سال خدمت در آموزش‌وپرورش استثنایی کشور، در فدراسیون و تیم ملی گل بال نابینایان کشور هم حضور دارد، درباره ورزش‌های مناسب دانش‌آموزان نابینا می‌گوید: «در آموزش حرکات ورزشی به کودکان و نوجوانان نابینا قوه لامسه و شنوایی اهمیت زیادی دارد و حرکات ورزشی که برای این گروه از دانش‌آموزان طراحی می‌شود بر پایه حرکات لمسی و حس شنیداری است.» آقای معلم که از استعدادهای کشف نشده و ذوق‌وشوق شاگردانش برای نام‌آور شدن در دنیای ورزش باخبر است، کمبود امکانات ورزشی را مهمترین مشکل دانش‌آموزان نابینا می‌داند و می گوید: «این بچه‌ها به زمینی مناسب‌سازی شده نیاز دارند که کفپوشی ایمن داشته باشد و آنها بتوانند بدون آسیب‌دیدن حرکات ورزشی را روی آن تمرین کنند.»
البته مدیر مدرسه که مصمم است برای قهرمان پروری معطل فراهم شدن شرایط و امکانات نماند، در حال تدارک برنامه تمرینی منظم برای بچه‌ها است. معصومه اصالت نژاد می‌گوید: «در حال رایزنی با شهرداری منطقه ١٢هستیم تا همان‌طور که سرویس تردد در اختیار بچه‌ها گذاشتند، شرایط رفت و آمد بچه ها به محله شهید هرندی را فراهم کنند که آنها بتوانند هفته‌ای یک روز در باشگاه نابینایان هرندی ورزش و تمرین کنند.» مدرسه چند پایه نابینایان دکتر خزائلی در خیابان ظهیرالاسلام قرار گرفته است.
بیشتر بخوانید:مدرسه نابینایان شهرری آب می‌رود
نظر شما