فراموشی انتخابی خانم مرزبان

خانم مرزبان! سلام.
جایزه‌ای که از جشنواره اروپایی گرفتید مبارک‌تان باشد. توقعی هم نداشتیم وقتی آن بالا ایستاده‌اید و چشم در چشم جماعت خارجی دوخته‌اید، از دانش‌آموزان میناب بگویید؛ از ورزشکاران لامرد، از عروسی‌ای که به عزا نشست یا از هزاران زن و کودکی که به دست دشمنان همین کشور کشته شدند.
بالاخره قرار نیست همه پای وطن‌شان بایستند. حرف زدن از رنج مردم خودت، آن هم جایی که شاید برایت کف نزنند، شرافت و شهامت و انسانیت می‌خواهد؛ ویژگی‌هایی که ظاهرا سهم همه نیست.
خانم بازیگر! کاش همان بالا فقط یک تشکر جانانه از هیئت داوران می‌کردید، جایزه‌تان را می‌گرفتید و پایین می‌آمدید. مشکل از جایی شروع شد که چشم‌تان را بر همه اتفاقات شش ماه گذشته بستید و از «پرداخت بالاترین هزینه‌ها توسط زنان ایران برای داشتن حداقل‌ها» گفتید.
البته شما اولین کسی نیستید که برای خوش‌آمد محافل خارجی چنین تصویر سیاهی از ایران ارائه می‌دهد. پیش از شما هم کسانی بوده‌اند که برای چند سوت و کف، این چنین خوش‌رقصی کرده‌اند.
اما خانم مرزبان! یادتان رفت از هزاران مدال و افتخار بین‌المللی بگویید که دختران و زنان ایرانی در عرصه‌های علمی، ورزشی و هنری در این 4 دهه به دست آورده‌اند. نگفتید بی‌سوادی میان زنان هم‌وطن‌تان ریشه‌کن شده و بیش از ۳۰ درصد کرسی‌های هیئت علمی دانشگاه‌ها در اختیار آنهاست.
فراموش کردید بگویید زنان ایران در این چهار دهه نه‌فقط حق رأی داشته‌اند، بلکه خود نیز در معرض انتخاب مردم قرار گرفته‌اند. به یاد نیاوردید که بگویید کشوری که ۴۵ سال پیش انگشت‌شمار پزشک متخصص زن داشت، امروز ۴۰ درصد پزشکان متخصص و ۳۰ درصد پزشکان فوق‌تخصصش زن هستند. یادتان رفت بگویید صدها زن در جایگاه‌های مدیریتی کشور حضور دارند و در تصمیم‌گیری‌ها نقش ایفا می‌کنند.
اینها هم بخشی از واقعیت زن ایرانی است؛ واقعیتی که ظاهرا در آن چند دقیقه روی صحنه جایی نداشت.
خانم مرزبان! بعید است در این سن و سال گرفتار آلزایمر شده باشید؛ اما بعید نیست با یک «فراموشی انتخابی» روبه‌رو باشیم: اینکه چه چیزی را به یاد بیاوریم و چه چیزی را نه، بسته به اینکه کدام روایت در آن سالن بیشتر خریدار دارد.