به گزارش همشهری آنلاین، در اینجا میخواهیم به این ۳ موضوع نگاه کوتاهی داشته باشیم.
بازگشت دایناسورها
اگر منظور ساختن دوباره دایناسورهای منقرضشده مثل تیرکس است، باید گفت که با فناوری فعلی عملا خیر. مشکل اصلی در این راه DNA است. برای شبیهسازی یا کلونکردن یک جانور، باید DNA نسبتا سالم داشته باشیم. دایناسورهای غیرپرنده حدود ۶۶میلیون سال پیش منقرض شدند و دیانای در چنین بازهای کاملا تخریب میشود. اما یک نکته جالب وجود دارد. پرندگان در واقع بازماندگان دایناسورها هستند. بههمین دلیل دانشمندان روی ژنهای پرندگان، بهخصوص مرغ، مطالعه کردهاند تا ببینند آیا میتوان ویژگیهای اجداد دایناسوری را دوباره فعال کرد. این ایده گاهی بهطور غیررسمی «چیکناسور» نامیده شده است! با این حال حتی اگر روزی چنین حیوانی ساخته شود، یک دایناسور واقعی بازسازیشده نخواهد بود؛ بلکه یک پرنده مهندسیشده خواهد بود که تعدادی ویژگی شبیه دایناسورها دارد.
تشخیص
با پیشرفت هوش مصنوعی، مرز میان تصویر واقعی و محتوای ساختگی هر روز باریکتر میشود، اما هنوز نشانههایی برای تشخیص وجود دارد. در تصاویر، باید به انگشتها و دستها، نوشتههای داخل تصویر، انعکاس آینهها، سایهها، دندانها و جزئیات پسزمینه توجه کرد؛ بخشهایی که گاهی دچار بینظمی میشوند. در ویدئوها نیز ناهماهنگی حرکت لب با صدا، پلکزدن غیرطبیعی، تغییر ناگهانی چهره و نورپردازی نامنسجم میتواند زنگ خطر باشد. با این حال، چشم انسان دیگر همیشه کافی نیست. جستوجوی معکوس تصویر، بررسی منبع اولیه، تاریخ انتشار و مقایسه گزارش رسانههای معتبر از مهمترین روشهای راستیآزمایی است. ابزارهای تشخیص محتوای مصنوعی نیز میتوانند کمککننده باشند، اما نتیجه آنها قطعی نیست. در عصر دیپفیک، مهمترین اصل ساده است: پیش از باور و بازنشر، منبع را بررسی کنید.
سواد رسانهای
در روزگاری که هوش مصنوعی میتواند در چند ثانیه تصویری باورپذیر یا ویدئویی کاملا جعلی تولید کند، سواد رسانهای دیگر یک مهارت جانبی نیست، بلکه ضرورتی روزمره است. کاربران باید پیش از باور یا بازنشر هر تصویر و ویدئوی عجیب، از خود بپرسند: منبع این محتوا کجاست، چهکسی آن را منتشر کرده و آیا رسانههای معتبر نیز آن را تأیید کردهاند؟ دیپفیکها و تصاویر مصنوعی میتوانند برای سرگرمی ساخته شوند، اما در حوزههایی مانند سیاست، بحرانهای اجتماعی و اخبار حوادث، توانایی گمراهکردن میلیونها نفر را دارند. بررسی منبع اولیه، جستوجوی معکوس تصویر، توجه به تاریخ و زمینه انتشار و مقایسه چند منبع مستقل، بخشی از سواد رسانهای امروز است. در عصر هوش مصنوعی، دیدن دیگر بهمعنای باور کردن نیست؛ مکث، بررسی و راستیآزمایی باید پیش از اشتراکگذاری قرار گیرد.
نظر شما