وقتی تهران حسینیه شد | برپایی آیین‌های سنتی و پرشور تاسوعا و عاشورا در محله‌های پایتخت

همشهری آنلاین: در چهارراه قدیمی و پرخاطره گلوبندک، شعله‌های خیمه‌سوزان ظهر عاشورا آتش به جان دل‌سوختگانی زد که هم‌نوا با اسرای کربلا اشک ریختند. اندکی آن‌طرف‌تر در غرب تهران و در بلوار فردوس، صدای سنج و دمام با آیین سنتی و سوزناک «گِل‌مالی» لرستانی‌های مقیم مرکز درآمیخت و ارادتی بی‌رنگ‌وریا در سیمای خاک‌آلود عزاداران جلوه‌گر شد.

همزمان صحن و سرای حرم مطهر شاه‌عبدالعظیم حسنی(ع) در شهرری، قبله تهران، کانون بی‌قرارانی بود که دست‌های نیاز را به آسمان بلند کردند و با ناله‌های «لبیک یا حسین(ع)»، ارادت خود را به خاندان رسالت نشان دادند.

عکاسان روزنامه همشهری با حضور در کانون‌های اصلی عزاداری پایتخت جلوه‌های نابی از شور و شعور حسینی و تنوع فرهنگی عزاداری اقوام در تهران را به تصویر کشیده‌اند، تصاویری ماندگار از سوگواری شهری که با گذشت قرن‌ها هنوز داغ کربلا را تازه و زنده نگه داشته است.

ظهر عاشورا، آسمان چهارراه گلوبندک با شعله‌های آتش خیمه‌ها سرخ شد. آیین خیمه‌سوزان کربلایی‌های مقیم تهران با نوای حزن‌انگیز تعزیه‌خوانان یادآور غروب غریبانه کربلا و اوج مصیبت در دشت نینوا بود.

بلوار فردوس در صبح عاشورا، میزبان آیین کهن و سوزناک «گِل‌مالی» بود. لرستانی‌های مقیم پایتخت با بر سر و روی کشیدن خاک ماتم، ارادت خالصانه و بی‌ریای خود را به سالار شهیدان به تصویر کشیدند.

صحن و سرای حرم حضرت عبدالعظیم حسنی(ع) در روز عاشورا به کانون دلدادگی و اشک بدل شد. دسته‌های عزادار از هر سو خود را به قبله تهران رساندند تا در جوار این بارگاه ملکوتی با سالار شهیدان تجدید میثاق کنند.

قلب تپنده اقتصاد تهران، بازار بزرگ در روز تاسوعا یکپارچه به سوگ نشست. دالان‌های قدیمی این گذر تاریخی در این روز میزبان خیل عزادارانی بود که شور و ماتم حسینی را طنین‌انداز کردند.

در و دیوار حسینیه ۲۰۰ساله سادات اخوی، یکی از کهن‌ترین تکایای پایتخت بار دیگر طنین عزاداری ارادتمندان حسینی را در روز تاسوعا به گوش جان شنید. اصالت و سادگی شاخصه اصلی سوگواری در این مکان تاریخی است.

تکیه تاریخی تجریش در شمال پایتخت همچون هر سال با برافراشتن علم و کتل و اجرای آیین کهن تعزیه میزبان عزاداران حسینی بود. هر پرده از این نمایش آیینی روایتی زنده از مصایب کربلاست که اشک را بر دیدگان می‌نشاند.

با غروب خورشید عاشورا، میدان انقلاب به میعادگاه دل‌سوختگانی بدل شد که برای شام غریبان گرد هم آمده بودند. شمع‌های روشن در دست عزاداران نجوایی غریبانه و تصویری از همدردی با اسیران دشت نینوا بود.