سرنوشت مشابه اپوزیسیون جرزن، دلقک و فرصت‌طلب

به گزارش همشهری آنلاین، ‌بهنام صدقی،‌ روزنامه‌نگار: این طیف، به جای ارائه راهکارهای منطقی و مبتنی بر واقعیت‌های جامعه ایران، عمدتا به دنبال بهره‌برداری از برخی شرایط ملتهب و بحرانی برای رسیدن به اهداف شخصی و سیاسی خود هستند. تجربه تاریخی و همچنین مشاهدات جاری نشان داده که این دسته، بیشتر از آنکه در پی تحقق منافع ملی و ارتقای وضعیت عمومی مردم باشند، به دنبال کسب امتیاز و پر کردن جیب‌های خودند و متأسفانه، برای این مقاصد، حتی از همدستی با دشمنان آشکار ملت ایران نیز دریغ نمی‌کنند.

این جماعت که اغلب فاقد یک ایده منسجم و نقشه راه واقعی‌اند، از هر فرصتی برای سوءاستفاده استفاده می‌کنند. آنها به‌گونه‌ای رفتار می‌کنند که گویی می‌خواهند از «آب گل‌آلود» ماهی بگیرند. یعنی هر بحران و هر مشکلی را تبدیل به فرصتی برای عرض‌اندام و تبلیغات خودشان می‌کنند. گاها می‌بینیم که به طرز تأسف‌باری، این افراد برخی از دستاوردها و موفقیت‌های نظام را نیز به نام خود ثبت می‌کنند و از هر راهی برای وارونه جلوه دادن واقعیت‌ها بهره می‌برند. این رفتار نشانه‌ای از بی‌اعتباری و فقدان صداقت آنهاست که به جای اینکه در مسیر پیشرفت کشور گام بردارند، در مسیر تشویش اذهان عمومی حرکت می‌کنند.

شوربختانه باید نوشت، از ویژگی‌های نگران‌کننده این جریان این است که به رغم وابستگی آشکار و علنی به دشمنان ملت ایران، از غرب و صهیونیسم گرفته تا آمریکای جنایتکار، دست دوستی و همکاری با آنان را نه‌تنها پنهان نمی‌کنند که به شکل علنی نیز ابراز می‌کنند. این نزدیکی خطرناک به قدرت‌های متخاصم که تاکنون بارها ثابت کرده‌اند منافع ایران و ایرانی برایشان هیچ ارزشی ندارد، نه‌تنها به وجهه اپوزیسیون ضربه زده بلکه کل مشروعیت اجتماعی آنها را زیر سوال برده است. این جماعت البته همچنان که خود را در آغوش دشمنان ایران قرار داده‌اند، در بزنگاه‌های سیاسی و اجتماعی، به شدت خودمحور و فرصت‌طلب عمل می‌کنند.

وقتی شرایط به نفع آنهاست، آشکارا و به بی‌پرواترین شکل ممکن علیه ملت و نظام می‌تازند، با دشمنان عکس یادگاری می‌گیرند، میتینگ‌ها و تجمعات پرهزینه‌ای را که از بودجه دولت‌های غربی تأمین می‌شود، برگزار می‌کنند و به هر شکلی می‌کوشند چهره‌ای قهرمانانه و پرقدرت از خود ارائه دهند. اما وقتی موج‌های سیاست و قدرت تغییر می‌کند و این شرایط برای آنها نامساعد می‌شود، این افراد به دنبال فرار از میدان و پنهان شدن می‌گردند، انگار که هیچ‌گاه در خط مقدم این تاخت و تازها حضور نداشته‌اند. این تناقض رفتاری که خودبه‌خود آنها را فاقد ثبات و اعتماد می‌کند، باعث شده تا به محض اینکه تاریخ مصرف‌شان به پایان می‌رسد، از سوی اربابان غربی به سرعت کنار گذاشته شوند.

تاریخ سیاسی معاصر ایران و همچنین تجارب مشابه در دیگر کشورها به وضوح نشان داده است که آمریکا و متحدان غربی‌اش در مواجهه با جریان‌های وابسته و اپوزیسیون‌های دست‌نشانده، از هیچ خیانتی فروگذار نمی‌کنند. حتی وفادارترین دولت‌های دست‌نشانده نیز به محض آنکه منفعت و اهداف‌شان تامین نشود، به راحتی کنار گذاشته شده و یا حتی نابود می‌شوند. در این میان، اپوزیسیون‌های ایرانی که بر پایه‌های ناپایدار خیانت و نفاق شکل گرفته‌اند، از ارزش و اهمیت بسیار کمتری برخوردارند و هیچ تضمینی برای حمایت و پشتیبانی مداوم آنها وجود ندارد.

چه مسیح علی‌نژاد باشد، چه علی‌حسین قاضی‌زاده و چه گروهک‌های تروریستی منافقین، همگی نهایتا دچار سرنوشتی مشابه شده و خواهند شد، طرد و حذف توسط همانانی که روزی به آنها دلبسته بودند. مشورت‌های نادرست، تصمیم‌گیری‌های غیرکارشناسی و محاسبات اشتباه نیز از دیگر عواملی است که این جریان را بیش از پیش منزوی و بی‌اعتبار کرده است. این عناصر که عمدتا به خاطر منافع شخصی و گروهی دست به فعالیت‌های ضدملی می‌زنند، نه‌تنها به درستی نمی‌توانند جایگاه خود را نزد مخاطبان داخلی و خارجی حفظ کنند، بلکه به مرور زمان به چشم دولتمردان غربی نیز به افرادی بی‌خاصیت، کم‌ارزش و قابل حذف بدل می‌شوند.

در پایان باید تاکید کرد که هر چند این اپوزیسیون‌های جرزن، دلقک و فرصت‌طلب ممکن است در کوتاه‌مدت با حمایت‌های رسانه‌ای و مالی غرب بتوانند صدا و تصویر خود را پررنگ کنند، اما در نهایت، خلوص، صداقت و همدلی واقعی با ملت ایران است که باعث موفقیت و دوام خواهد شد. تاریخ ثابت کرده است که هر حرکت متکی بر وطن‌پرستی و عزت ملی، در برابر توطئه‌ها و دسیسه‌های دشمنان خارجی و داخلی پیروز خواهد بود و سرنوشت نهایی کسانی که به قیمت خیانت، در آغوش دشمنان ملت قرار گرفته‌اند، جز طرد و انزوا نخواهد بود. مقاومت و همبستگی در برابر دسیسه‌ها، توجه به منافع واقعی مردم و حفظ وحدت ملی، تنها راه عبور از بحران‌های پیش‌رو و پیش‌برد اهداف بلندمدت کشور است. راهی که باید همه دلسوزان ایران، فارغ از هرگونه گرایش سیاسی و جناحی در آن سهیم باشند و اجازه ندهند دشمن از روزنه‌ای به نفع خود بهره‌برداری کند. فقط در چنین فضایی است که ایران می‌تواند به جایگاهی شایسته در میان کشورهای قدرتمند جهان دست یابد و امنیت و رفاه پایدار را برای نسل‌های آینده تضمین کند.