به گزارش همشهری آنلاین، رئیس پژوهشگاه ملی اقیانوسشناسی و علوم جوی با اشاره به فرارسیدن روز جهانی اقیانوسها به همشهری میگوید: «این روز از سوی سازمان ملل متحد با هدف حفاظت از اقیانوسها و مقابله با آلودگی و تخریبهای ناشی از فعالیتهای انسانی نامگذاری شده است.»
به گفته علی مهدینیا، پیشنهاد اولیه نامگذاری روز جهانی اقیانوسها سال ۱۹۹۲ در اجلاس زمین در برزیل مطرح شد و در ادامه، یونسکو و نهادهای بینالمللی مرتبط از آن حمایت کردند تا اینکه در سال ۲۰۰۸ مجمع عمومی سازمان ملل متحد این روز را بهطور رسمی به عنوان «روز جهانی اقیانوسها» تصویب کرد.
او معتقد است این شعار دعوتی جهانی برای تغییر نگرش نسبت به اقیانوسهاست به این معنا که باید از نگاه صرفا بهرهبردارانه به سمت درک اقیانوسها به عنوان بخشی از نظام حیات زمین حرکت کنیم.
مهمترین تهدیدهای اقیانوسها
رئیس پژوهشگاه ملی اقیانوسشناسی و علوم جوی با بیان اینکه ایران یک کشور مرتبط با اقیانوس محسوب میشود، میگوید: «کشور ما در شمال و جنوب به پهنههای آبی مهمی همچون دریای خزر، خلیج فارس و دریای عمان متصل است و از طریق دریای عمان به اقیانوس هند راه دارد. البته اقیانوسشناسی فقط مختص کشورهایی نیست که مستقیما در کنار اقیانوس های بزرگ قرار دارند، بلکه همه کشورها باید به صورت یکپارچه به سیستم زمین و ارتباط آبها با یکدیگر نگاه کنند، زیرا جریانهای دریایی و اکوسیستمها به هم وابسته هستند.»
علی مهدینیا مهمترین تهدیدهای اقیانوسهای جهان را شامل گرمایش جهانی، اسیدی شدن آب دریاها، آلودگی نفتی و پلاستیکی، کاهش تنوع زیستی، تخریب زیستگاههای ساحلی و بهرهبرداری ناپایدار از منابع دریایی عنوان میکند.
او در ادامه با اشاره به پیامدهای احتمالی تنشها و درگیریها در مناطق دریایی تاکید میکند: «خلیج فارس و دریای عمان به دلیل همجواری با اقیانوس میتوانند در معرض آلودگی نفتی و زیستمحیطی ناشی از آسیب به شناورها و زیرساختهای دریایی قرار گیرند.»
مهدینیا میگوید: «ماندگاری آب در خلیج فارس بین ۳ تا ۵ سال است. این موضوع باعث میشود در صورت وقوع آلودگی، آثار آن برای مدت طولانی در منطقه باقی بماند و اکوسیستمهای حساس ساحلی از جمله مرجانها، جنگلهای حرا و زیستگاههای لاکپشتها آسیب ببینند.»
گردشگری در حاشیه اقیانوس
اقیانوسها در کنار همه مشکلات محیطزیستی و شرایط خاصی که دارند، یکی از مقاصد محبوب برای گردشگران هم محسوب میشوند؛ گردشگری اقیانوسی شاخهای از گردشگری دریایی است که بر جاذبهها و ظرفیتهای طبیعی، زیستی و تفریحی مناطق ساحلی و پهنههای اقیانوسی تمرکز دارد و فعالیتهایی مانند گشتهای دریایی، مشاهده حیاتوحش، ورزشهای آبی و بازدید از اکوسیستمهای ویژه ساحلی را در بر میگیرد.
رئیس پژوهشگاه ملی اقیانوسشناسی و علوم جوی با بیان اینکه گردشگری دریایی و در زیرمجموعه آن گردشگری اقیانوسی یکی از شاخههای مهم و پرطرفدار در صنعت گردشگری جهان است، عنوان میکند: «گردشگری دریایی یکی از حوزههای مهم و رو به رشد در جهان و ایران نیز از این ظرفیت برخوردار است. جزایری مانند کیش، قشم، سواحل چابهار و جزیره هرمز به دلیل نزدیکی به اقیانوس دارای زیستبومهای ارزشمند از جمله مرجانها و اکوسیستمهای خاص هستند که میتوانند مقصد گردشگران داخلی و خارجی باشند.»
او تاکید میکند: «البته نباید فراموش کرد که ورود بی ضابطه گردشگران به مناطق بکر میتواند موجب تخریب زیستگاهها، آلودگی صوتی و از بین رفتن گونههای حساس مانند لاکپشت های دریایی شود. محیط زیست دریایی و وضع قوانین سختگیرانه برای جلوگیری از تخریب زیستگاهها، شرط اصلی توسعه گردشگری در این مناطق است.»
مهمترین لوکیشنهای گردشگری اقیانوسی در ایران
سواحل اقیانوسی ایران در منطقه مکران، علاوه بر ظرفیتهای گردشگری دریایی، دارای اکوسیستمهای منحصربهفردی همچون جنگلهای مانگرو، خلیج گواتر شرقیترین خلیج ایران، اکوسیستمهای مرجانی، علفزارهای دریایی و سواحل صخرهای دریای عمان، تالاب صورتی لیپار و کوههای مریخی که ترکیبی از ژئوتوریسم و گردشگری دریایی هستند که آنها را به یکی از ارزشمندترین مناطق طبیعی کشور تبدیل کرده است.
نظر شما