همشهری آنلاین: پن مانند همیشه رک، صریح و بدون سانسور صحبت کرد و گفت: «موضوع فقط مراسم اهدای جوایز نیست. اگر همین جمع قرار بود به یک مهمانی پس از مراسم برود و من وارد آن جمع میشدم هم همین احساس را داشتم. چنین موقعیتهایی همیشه برای من ناراحتکننده بودهاند؛ آدمهای بیش از حد زیاد. حالا به تصمیمی مادامالعمر رسیدهام: دیگر هیچجا نمیروم که بخشی از یک گروه تعیینشده با بیش از هشت نفر باشم.»
او توضیح داد که مشکلش این است که در گردهماییهای بزرگ عمومی «برای هر نفر فقط حدود پانزده دقیقه زمان باقی میماند» و این وضعیت برای او اضطرابآور و آزاردهنده است. پن گفت: «آن دو باری که رفتم، احساس آرامش میکردم چون برنده شده بودم و افراد زیادی برای آن موفقیت سخت کار کرده بودند. البته مسائل سیاسی این ماجراها هم وجود دارد.»
به گفته او، پیش از برگزاری اسکار با همکارانش در فیلم «نبرد پشت نبرد» صحبت کرده بود و همه به این نتیجه رسیده بودند که برای سلامت روانی او بهتر است در مراسم شرکت نکند. بنابراین او به جای حضور در اسکار، به اوکراین رفت؛ جایی که سالهاست تلاش میکند توجه جهانی را به جنگ این کشور با روسیه و نیاز آن به حمایت غرب جلب کند. پن با این حال مراسم اسکار را از اوکراین تماشا کرد؛ مراسمی که از ساعت دو بامداد آغاز شد و تا پنج صبح ادامه داشت. او گفت از اینکه آنجا حضور نداشت بسیار خوشحال بوده است.
او اعتراف کرد: «برای نخستین بار واقعاً توانستم از تماشای مراسم اسکار لذت ببرم. عالی بود.» پن گفت تصمیم نهایی خود برای کنار گذاشتن مراسمهای اهدای جوایز را پس از حضور در مراسم گلدن گلوب امسال گرفته است.
او توضیح داد: «بهترین احساسی که میتوانستم از این مراسم به دست آورم، فقط آسودگی خاطر بود. امسال قبل از آن تصمیم نهایی، به گلدن گلوب رفتم؛ مراسمی که هرگز پیش از آن در آن شرکت نکرده بودم. همانجا بود که با خودم گفتم: "من دیگر نمیتوانم این کار را انجام دهم."»
او ادامه داد: «مشکل از نفر نهم شروع میشود. و موضوع آن کلیشه سادهانگارانه نیست که مثلاً بگویم نمیخواهم دور و بر آدمهای مصنوعی هالیوود باشم یا چیزی شبیه به آن.» پن تعریف کرد که هنگام ترک مراسم گلدن گلوب، با هجوم افرادی روبهرو شد که میخواستند با او سلفی بگیرند؛ تجربهای که باعث شد بیش از پیش مطمئن شود دیگر هرگز در رویدادی عمومی با بیش از هشت نفر شرکت نخواهد کرد. او گفت: «مردم نباید هرگز با هیچکس سلفی بگیرند. این کار برای خودشان بد است؛ برای همه بد است. سلفی روح آدم را میمکد.»
او سپس با اغراق و طنزی تلخ افزود: «حتی اگر یک مادربزرگ بازمانده هولوکاست همراه نوه ششساله معلولش با ویلچر به سمتم بیاید؟ باز هم پاسخ من قاطعانه "نه" است.»
نظر شما