همشهری آنلاین - زهرا حاجیان : «همهچیز برای من از دیدن یک تصویر شروع شد؛ تصویری که یکی از کاربران ژاپنی از «میکائیل» منتشر کرده بود و نوشته بود این عکس بهتنهایی عمق فاجعه را نشان میدهد؛ کودکی که آنقدر کوچک و بیدفاع است که حتی بطری آب و عینکش با بند به بدنش بسته شده تا گم نشود. دیدن آن تصویر برای من یکی از تأثیرگذارترین لحظات زندگیام بود؛ لحظهای که هیچ فیلم تلخی در سینمای جهان نتوانسته بود چنین اثری بر من بگذارد. همانجا با خودم گفتم باید کاری بکنم؛ هرچند کوچک. این شد که ایده ساخت فیلم «میکائیل» به ذهنم رسید.»
این جملات را سحر قناعتی مجری و تهیهکننده فیلم کوتاه میگوید که به تازگی برای شهدای میناب فیلم کوتاه ساخته است. او میگوید: «در خصوص مسئولیت اخلاقی روایتگری، باور دارم زمانی که سوژه به این اندازه مظلوم است، وظیفه ما سنگینتر است. باید «حق» روایت ادا شود. برای همین سعی کردم از دلِ روایتِ مادر میکائیل، از ویژگیها و علایق و زندگی واقعی او، الهام بگیرم تا روایت به حقیقت نزدیک باشد و چیزی به او تحمیل نکنم.
هدفم از ساخت فیلم فقط یادبود نبود. در مقام خبرنگار میدیدم که دربارهی این حادثه روایتهای نادرست و گمراهکننده منتشر میشود. احساس کردم باید با زبان هنر وضوح ایجاد کرد؛ باید تصویری انسانی و واقعی از زندگی یک کودک نشان داد؛ کودکی که مانند همهی بچهها عاشق بازی بوده، عاشق زندگی بوده و صبحی معمولی راهی مدرسه شده و هرگز بازنگشته. در مستندهای دیگری هم که ساختم — درباره ماکان، درباره مادر بارداری که همراه جنینش شهید شد، درباره نوزاد بیستروزه و مادربزرگش، و… — هدفم همان بود: ثبت قصههای انسانی.
معتقدم هرچند کوچک، هر کاری که باعث شود حتی یک نفر با شنیدن این روایتها دچار تأمل شود، ارزش دارد.»
قناعتی در باره فیلمش بیشتر توضیح میدهد: «دراین فیلم از نمادها بسیار استفاده کردم؛ دستی که در تصاویر پیدا شده بود، کیفهای مدرسه، کتابهای نیمهسوخته، بطری آویزان، کفشها، مقنعهها و لحظههایی مثل پدری که کتابهای فرزندش را یکییکی بیرون میگذارد. سکوت نیز عنصر مهمی بود؛ چند ثانیه سکوت برای تأمل مخاطب، برای عبور بین جهان واقعیت و جهان بازآفرینی. برخی تصاویر قدرتی دارند که سالها حرف را در چند ثانیه منتقل میکنند. نمونهاش نمای هوایی از ردیف قبرهای کودکان در روز خاکسپاری؛ تصویری که هر بار تماشایش اشک را جاری میکند.»
نظر شما