به گزارش همشهری آنلاین، پیروزی ۳ بر یک تیم ملی فوتبال ایران مقابل گامبیا در ظاهر میتواند نتیجهای امیدوارکننده برای تیم ملی فوتبال ایران باشد اما آنچه در جریان این مسابقه بیش از هر چیز جلب توجه کرد، نه گلهای زده شده بلکه آشفتگی و ناهماهنگی خط دفاعی تیمی بود که تنها چند ماه تا حضور در مهمترین آوردگاههای بینالمللی فاصله دارد.
امیر قلعهنویی از نخستین روز بازگشت به نیمکت تیم ملی، شعار فوتبال هجومی را سرلوحه کار خود قرار داد. تیم او در بسیاری از مسابقات موفق به گلزنی شده و آمار تهاجمی نسبتا قابل قبولی را ثبت کرد اما در سوی دیگر زمین، مشکلاتی وجود دارد که نه تنها برطرف نشده بلکه در برخی مقاطع عمیقتر نیز شده است.
۳ سال از حضور قلعهنویی در رأس کادر فنی تیم ملی میگذرد. سه سالی که با آزمون و خطاهای متعدد در خط دفاع همراه بوده است. سرمربی تیم ملی بارها ترکیب مدافعان میانی را تغییر داد، بازیکنان مختلف را به اردوها دعوت کرد و تلاش داشت زوجی مطمئن برای قلب دفاع پیدا کند، اما در نهایت دوباره به همان نسخه قدیمی زوج شجاع خلیلزاده و محمدحسین کنعانیزادگان بازگشت!
این بازگشت اما نه از سر موفقیت، بلکه بیشتر به دلیل نرسیدن به گزینهای مطمئنتر بود. با این حال حتی استفاده مجدد از باتجربهترین مدافعان فوتبال ایران نیز نتوانسته مشکلات ساختاری تیم ملی را برطرف کند. برابر گامبیا، تیمی که تنها با ۱۵ بازیکن راهی آنتالیا شده بود، خط دفاع ایران بارها غافلگیر شد و فضاهایی در اختیار مهاجمان حریف قرار داد که در سطح ملی قابل قبول نیست.
شاید مهمترین زنگ خطر زمانی به صدا درآمد که علیرضا بیرانوند در چند صحنه مجبور شد ناجی دروازه ایران شود. دو موقعیت تک به تک برای حریف و چند فرصت خطرناک دیگر نشان داد مشکل تنها به اشتباه فردی بازیکنان محدود نمیشود و شاختار دفاع تیمی ایراد اساسی دارد. ساختاری که در پوشش فضاها، حفظ فاصله خطوط و واکنش به ضدحملات حریف ضعفهای آشکاری دارد.
موضوع نگرانکنندهتر این است که این ضعفها دیگر موضوعی تازه نیستند. فوتبال ایران در سالهای اخیر بارها چنین مشکلاتی را تجربه کرده و انتظار میرفت کادر فنی تیم ملی پس از سه سال فرصت، راهکاری مشخص برای رفع آنها پیدا کرده باشد اما هر مسابقه جدید، همان ایرادهای قدیمی از جمله : جا ماندن مدافعان، از دست رفتن تمرکز در انتقال دفاع به حمله و ناتوانی در کنترل مهاجمان سرعتی را یادآوری می کند.
اگر قرار باشد هر حریفی با چند پاس ساده به قلب دفاع ایران برسد، کار برای قلعهنویی در دفاع از عملکرد فنی تیمش روز به روز دشوارتر خواهد شد. تیم ملی هنوز گل میزند، اما به همان اندازه نیز موقعیت گل میدهد؛ تناقضی که پس از سه سال همچنان پابرجاست و نشان میدهد بزرگترین چالش امیر قلعهنویی نه در خط حمله، بلکه در دفاعی است که هنوز به ثبات و اطمینان نرسیده است.
نظر شما