به گزارش همشهری آنلاین کمتر از ۴۸ ساعت تا پایان مهلت رسمی معرفی فهرست نهایی تیمهای حاضر در جام جهانی ۲۰۲۶ باقی مانده است؛ مهلتی که برای بسیاری از تیمهای حاضر در این رقابتها تنها یک تشریفات اداری محسوب میشود اما برای تیم ملی فوتبال ایران به مجموعهای از دغدغههای فنی، مدیریتی و حتی سیاسی تبدیل شده است.
طبق مقررات فیفا، تمام ۴۸ تیم حاضر در جام جهانی باید حداکثر تا اول ژوئن ۲۰۲۶ (۱۱ خردادماه ۱۴۰۵) فهرست نهایی خود را به این نهاد ارائه کنند. فهرستهایی که میتوانند بین ۲۳ تا ۲۶ بازیکن داشته باشند و دستکم سه دروازهبان نیز در آنها حضور داشته باشد. فیفا نیز دوم ژوئن فهرست رسمی تمام تیمها را منتشر خواهد کرد.
در چنین شرایطی اردوی تیم ملی ایران در آنتالیای ترکیه به یکی از عجیب ترین اردوهای سالهای اخیر تبدیل شده است. اردویی که در آن نه تنها تکلیف چند بازیکن هنوز مشخص نیست بلکه نگرانیهای خارج از زمین نیز ذهن کادر فنی را به خود مشغول کرده است.
شمارش معکوس برای خط خوردن ۵ بازیکن
امیر قلعهنویی در حالی ۳۱ بازیکن را به آخرین اردوی آمادهسازی تیم ملی دعوت کرده که تنها ۲۶ نفر میتوانند راهی جام جهانی شوند. این یعنی ۵ بازیکن باید از رویای حضور در بزرگترین آوردگاه فوتبال جهان خداحافظی کنند.
در نگاه نخست به نظر میرسید تصمیم نهایی سرمربی تیم ملی تنها به بررسی شرایط فنی بازیکنان بستگی داشته باشد اما مصدومیت روزبه چشمی شرایط را تغییر داد.
هافبک و مدافع باتجربه تیم ملی که در سالهای اخیر یکی از مهرههای قابل اعتماد کادرفنی تیم ملی محسوب میشد، به دلیل مصدومیت عملاً از فهرست نهایی خارج شده است تا نخستین خروجی قطعی اردو لقب بگیرد. با کنار رفتن چشمی هنوز چهار بازیکن دیگر باید از جمع ملیپوشان جدا شوند.
در بخش دروازهبانی، قلعهنویی چهار گلر را در اختیار دارد. موضوعی که تقریباً حذف یک دروازهبان را جدا از نام علیرضا بیرانوند برای سه سنگربان دیگر (سیدحسین حسینی، پیام نیازمند و محمد خلیفه) قطعی کرده است. قوانین فیفا حضور حداقل سه گلر را الزامی میداند و به همین دلیل حفظ چهار دروازهبان در فهرست نهایی منطقی به نظر نمیرسد.
چالش اصلی خطوط سه گانه است
در خط میانی چند بازیکن برای حضور در ترکیب نهایی رقابت نزدیکی با یکدیگر دارند. برآوردهای موجود در اردو نشان میدهد احتمالاً دو هافبک از فهرست نهایی کنار گذاشته خواهند شد. در خط حمله نیز به نظر میرسد یک مهاجم دیگر قربانی فهرست نهایی شود تا تعداد نفرات به عدد مورد نظر کادرفنی برسد.
این در حالی است که فاصله فنی بسیاری از بازیکنان حاضر در اردو بسیار اندک است و همین موضوع تصمیمگیری را برای کادرفنی دشوار کرده است. هر تمرین، هر بازی درون تیمی و حتی کوچکترین جزئیات رفتاری میتواند در سرنوشت نهایی بازیکنان تأثیرگذار باشد.
سختترین تصمیم دوران مربیگری قلعهنویی؟
برای امیر قلعهنویی، انتخاب ۲۶ بازیکن نهایی صرفاً یک تصمیم فنی نیست. سرمربی تیم ملی که حالا چند روز با بزرگترین آرزوی مربیگری اش که نشستن روی نیمکت تیم ملی در جام جهانی است فاصله دارد به خوبی میداند جام جهانی آخرین فرصت بسیاری از بازیکنان باتجربه و حتی خودش برای حفظ برندینگ شخصی آنهاست!
در مقابل، نسل جوان فوتبال ایران نیز امیدوار است با حضور در جام جهانی مسیر حرفهای خود را متحول کند. به همین دلیل هر تصمیمی که در ساعات آینده گرفته شود میتواند واکنشهای گستردهای به دنبال داشته باشد. از یک سو باید توازن فنی تیم حفظ شود و از سوی دیگر تجربه، شخصیت و توانایی مدیریت مسابقات بزرگ نیز در انتخابها لحاظ شود.
به همین دلیل منابع نزدیک به تیم ملی معتقدند جلسات فشرده کادرفنی در روزهای اخیر بیش از هر زمان دیگری طولانی و پیچیده بوده است.
معمای بزرگتر از فوتبال؛ ویزای آمریکا
اما شاید مهمترین دغدغه تیم ملی ایران اصلاً به مسائل فنی ارتباطی نداشته باشد. در حالی که ایران باید دو مسابقه خود مقابل نیوزیلند و بلژیک را در لسآنجلس برگزار کند و برای دیدار با مصر نیز راهی سیاتل شود، هنوز نحوه دقیق ورود اعضای کاروان ایران به خاک آمریکا یکی از موضوعات مهم و مبهم پیش روی فدراسیون فوتبال است.
اگرچه فیفا بارها تأکید کرده تمام کشورهای حاضر باید امکان حضور در مسابقات را داشته باشند اما روابط سیاسی تهران و واشنگتن طی سالهای اخیر باعث شده نگرانیهایی درباره روند اجرایی صدور روادید برای اعضای کاروان ایران شکل بگیرد. این نگرانیها تنها به بازیکنان محدود نمیشود.
اعضای کادر فنی، پزشکان، مدیران، عوامل اجرایی و حتی رسانه ها نیز منتظر مشخص شدن جزئیات نهایی هستند. ابهامی که در هفتههای گذشته بارها در جلسات داخلی فدراسیون فوتبال مورد بحث قرار گرفته است.
چرا ایران تیخوانا را انتخاب کرد؟
شاید مهمترین نشانه تأثیر همین نگرانیها را بتوان در انتخاب محل استقرار تیم ملی مشاهده کرد. در شرایطی که بسیاری از تیمها کمپهای خود را در خاک آمریکا انتخاب کردهاند، ایران تصمیم گرفت در تیخوانای مکزیک مستقر شود.
شهری مرزی که تنها چند ۱۰کیلومتر با آمریکا فاصله دارد و امکان رفتوآمد سریع به شهرهای محل برگزاری مسابقات را فراهم میکند.
انتخاب تیخوانا از همان ابتدا پرسشهای فراوانی ایجاد کرد. برخی آن را یک تصمیم صرفاً فنی دانستند اما واقعیت این است که نگرانیهای مربوط به ورود و خروج از خاک آمریکا در این تصمیم بیتأثیر نبوده است.
برنامه تیم ملی بر این اساس طراحی شده که بازیکنان در مکزیک اقامت داشته باشند و تنها برای برگزاری مسابقات وارد خاک آمریکا شوند. تصمیمی که قطعا بخشی از نگرانیهای اقامتی را کاهش میدهد اما در مقابل چالشهای جدیدی در حوزه حملونقل، برنامهریزی و ریکاوری بازیکنان و حتی اسکان را ایجاد خواهد کرد.
رویای میلیون دلاری بازیکنان
بازیکنان تیم ملی به خوبی میدانند حضور در جام جهانی تنها به معنای بازی در بزرگترین تورنمنت فوتبالی دنیا نیست. جام جهانی بزرگترین ویترین حرفهای فوتبال جهان محسوب میشود؛ ویترینی که میتواند آینده مالی و فوتبالی یک بازیکن را به طور کامل تغییر دهد. کافی است یک بازیکن در چند مسابقه عملکرد درخشانی داشته باشد تا توجه باشگاههای بزرگتر را به خود جلب کند.
نمونههای متعددی از ادوار گذشته جام جهانی نشان دادهاند که درخشش در این رقابتها میتواند به عقد قراردادهایی چند میلیون دلاری منجر شود. به همین دلیل بسیاری از بازیکنان حاضر در اردوی آنتالیا این روزها علاوه بر رقابت برای پوشیدن پیراهن تیم ملی، برای آینده حرفهای خود نیز میجنگند. هر نامی که در فهرست نهایی قرار بگیرد، وارد بزرگترین بازار نقل و انتقالاتی فوتبال جهان خواهد شد.
در نهایت شمارش معکوس برای اول ژوئن آغاز شده است. روزی که نه تنها تکلیف ۲۶ ملیپوش ایران مشخص خواهد شد بلکه بخش مهمی از نگرانیهای ماههای اخیر نیز باید به پایان برسد.
تا آن زمان اما آنتالیا همچنان صحنه انتظار خواهد بود؛ انتظار برای تصمیمهای بزرگ، نامهای حذف شده، فهرست نهایی و جام جهانیای که میتواند سرنوشت بسیاری از بازیکنان فوتبال ایران را برای همیشه تغییر دهد.
نظر شما