همشهری آنلاین: در میان همه آهنگسازانی که در سینمای ایران موسیقی ساختهاند، کارنامه مجید انتظامی شمایل کامل آهنگساز فیلم جنگی است. انتظامی همزمان سازنده خاطرهانگیزترین و حماسیترین ملودیها برای فیلمهای جنگی فارسی است. این قرب یکسان به اشک و شوق در موسیقی تنها حاصل تنوع کارها نیست که در یکی اشک بریزی، «از کرخه تا راین»، و در دیگری به شوق بیایی، «عقابها»، بلکه محصول ذوقی سلیم و درکی عمیق از اتفاقی است که سالهاست با ماست و این نواها همیشه با ما بودهاند، نه فقط در حاشیه صوتی فیلمها که در زندگی روزمره ما، همچون شعرهایی که از فرط تکرار در محاوره ضربالمثل شدهاند.
مجید انتظامی ۷۸ ساله از ۳۰ سالگی با فیلم «سفرسنگ» ساخته مسعود کیمیایی وارد آهنگسازی در سینما شد. او که در محصولات صوتی کانون پرورش فکری کودکان و نوجوانان آثار قابل توجهی از خود به گوش اهل کار رسانده بود با ساخت موسیقی پرمخاطبترین فیلم تاریخ سینمای بعد از انقلاب خود را در صف بهترینهای این حرفه قرار داد، موسیقیای که التهاب پرواز عقابها را به گوش ۹ میلیون جمعیت در سراسر پشت جبهه رساند.
این آهنگساز پرکار (۸۰ موسیقی فیلم) با ساخت موسیقی برای فیلمهای ابراهیم حاتمیکیا که نوای انسانی (سوت و کر) در آنها صدای اول بود، کار خود را به خانهها برد. موسیقی «از کرخه تا راین» و «بوی پیراهن یوسف» نماد موسیقیایی جانبازی و آزادگی برای مردم شده است.
در روزها و شبهای جنگتحمیلیسوم تولیدکنندگان محتوا در رسانههای عمومی و خصوصی فراوان، بخشهایی از سمفونی «حماسه خرمشهر» ساخته مجید انتظامی را به گوش مخاطبان رساندند. انتظامی نوای فتح را برای همیشه به نام خود زده است. و شاید راز ماندگاری مجید انتظامی همین باشد؛ موسیقی او هرگز تنها همراه تصویر نمانده، بلکه خود به بخشی از حافظهی جمعی یک نسل تبدیل شده است. از حماسههای جنگ تا ملودیهای آرام و اندوهگین، او سالها روایتگر احساساتی بود که واژهها توان بیانشان را نداشتهاند. کارنامه او نه فقط یک کارنامه درخشان، که صدایی آشناست؛ صدایی که هنوز در ذهن مخاطبان ایرانی طنین میاندازد.
نظر شما