همشهری آنلاین - بهنام صدقی:
نقلقول کلیدی:
دونالد ترامپ: «از کردها راضی نیستم، آنها سلاحهای ارسالی ما را به دست معترضان ایرانی نرساندند.»
محور اول- شکاف میان شعار و واقعیت
ادعای رسمی: حمایت از «حقوق بشر» و «مردم ایران» در ادبیات سیاسی واشینگتن.
آنچه گفته شد: سخن از ارسال سلاح برای انتقال به داخل ایران و استفاده توسط بازیگران داخلی.
پرسش بنیادین: چگونه حمایت از حقوق بشر با تجهیز گروههای داخلی به سلاح جمع میشود؟
محور دوم- بازتعریف مفاهیم در میدان روایت
مرحله اول: معرفی بازیگران مسلح بهعنوان «معترضان».
مرحله دوم: روایت هرگونه واکنش حاکمیتی بهعنوان «سرکوب».
مرحله سوم: تثبیت تصویر جهانی از «حکومت سرکوبگر در برابر مردم».
محور سوم- جنگ شناختی، نبرد بر سر ذهنها
میدان اصلی: افکار عمومی جهانی، نه میدان درگیری.
ابزار: رسانه، تصویرسازی و چارچوببندی واژگان.
هدف: مخدوش کردن مرز میان اعتراض مدنی و تقابل مسلحانه.
الگوی تکرار شونده
در بسیاری از بحرانهای بینالمللی، ابتدا بازیگران غیر دولتی یا مسلح در قالب «نیروهای مردمی» معرفی میشوند، سپس واکنش دولتها بهعنوان «نقض حقوق بشر» بازنمایی و در نهایت زمینه مشروعیتبخشی به فشارهای سیاسی و رسانهای فراهم میشود.
پیام راهبردی
اظهارات ترامپ نمونهای کمسابقه از آشکار شدن لایه پنهان یک الگوی روایی است، الگویی که در آن، سیاست قدرت با زبان حقوق بشر بیان میشود. در این چارچوب، آنچه بیش از هر چیز اهمیت مییابد نه واقعیت میدان، بلکه روایتی است که برای جهان ساخته میشود، روایتی که میتواند یک نزاع مسلحانه را «اعتراض مردمی» و واکنش حاکمیت را «سرکوب» معرفی کند.
نظر شما