روایت معلمی که برای تدریس به خانه دانش‌ آموزان رفت | نگذاشتیم بچه ها عقب بمانند

به گزارش همشهری آنلاین، مدیر آموزگار روستای جانی بیگلو در شهرستان کلیبر در آذربایجان شرقی به همشهری می‌گوید: «در آن دوران که اینترنت نبود یا ضعیف کار می‌کرد، بعضی از بچه‌ها نمی‌توانستند از برنامه شاد استفاده کنند. برای همین، ما وظیفه خود می‌دانستیم میدان را خالی نکنیم و نگذاریم دانش‌آموزان از درس عقب بمانند.»

رویا مهدی‌زاده می‌افزاید: «راهکار ما در آن شرایط، حضور مستقیم در خانه‌های دانش‌آموزان بود؛ اقدامی که با هماهنگی خانواده‌ها انجام می‌شد. شخصا با خانواده‌ها تماس می‌گرفتم و مثلا می‌گفتم امروز به خانه شما می‌آیم، بچه‌ها را دور هم جمع کنید. بعد می‌رفتم آنجا، تدریس می‌کردم و رفع اشکال انجام ‌می‌دادم.»

مدرسه تحت مدیریت رویا مهدی‌زاده یک واحد آموزشی چندپایه با شش دانش‌آموز از پایه دوم تا ششم است. او می‌گوید: «بچه‌های پایه‌های پایین‌تر واقعا نمی‌توانستند از آموزش مجازی استفاده کنند. بعضی خانواده‌ها هم سواد کافی نداشتند که به آنها کمک کنند و به همین دلیل حضور در خانه‌ها ضروری بود.»

مهدی‌زاده با اشاره به واکنش خانواده‌ها عنوان می‌کند: «استقبال خیلی خوبی از کلاس‌های حضوری می‌شد به‌ خصوص خانواده‌هایی که خودشان سواد نداشتند.»

او از سختی مسیر و شرایط جوی نیز می‌گوید: «گاهی در هوای سرد، برف و باران به خانه دانش‌آموزان می‌رفتم، اما وقتی ذوق بچه‌ها را می‌دیدم، همه خستگی از بین می‌رفت. بچه‌ها فکر می‌کردند دیگر مدرسه‌ای در کار نیست، اما وقتی ما را می‌دیدند، دوباره انگیزه می‌گرفتند.»

مهدی‌زاده که مادر دو فرزند است، مسیر رفت ‌و آمد حدود ۲۰ تا ۲۵ دقیقه‌ای را از کلیبر تا روستای جانی بیگلو به ‌طور مستمر طی می‌کند تا آموزش حتی در دشوارترین شرایط نیز ادامه داشته باشد؛ تلاشی که به گفته خودش، بیش از هر چیز، از حس مسئولیت و علاقه به آموزش نشات می‌گیرد.

این معلم تاکید می‌کند: «تلاش‌ها بی ‌نتیجه نمانده است. وقتی تکالیف دانش‌آموزان را بررسی می‌کنم، می‌بینم روند یادگیری ادامه داشته و این برایم رضایت‌بخش است.»

این معلم اضافه می کند: «برای من مهم بود که در این شرایط نقش خودم را ایفا کنم و نشان دهیم که معلمان در هر شرایطی کنار دانش‌آموزان هستند و آنها را تنها نمی‌گذارند.»