به گزارش همشهری آنلاین، در روز پنجاه به در ی ۱۹ اردیبهشت اگر بارشهای بهاری خوب باشد قزوینیها بیرون از خانه میروند و نماز شکر به جا میآورند و اگر مناسب نباشد، نماز باران میخوانند. یک پژوهشگر تاریخ معاصر و قزوینپژوه تاکید میکند که پنجاهبه در خاص قزوینیهاست و در هیچ کجای کشور برگزار نمیشود.
محمدحسن سلیمانی با بیان اینکه آیینهایی مانند تندرستون در کرمان و پنجاه بهدر در قزوین، ریشه در تاریخ ایران باستان دارند و با کارکردهای اقلیمی و اجتماعی برگزار میشوند به همشهری میگوید: پنجاه به در با توجه به شرایط اقلیمی منطقه شکل گرفته، زیرا قزوین در منطقهای نیمه خشک قرار دارد، بارشها در این منطقه محدود است و رودخانههای دائمی در نزدیکی شهر وجود ندارد و منابع آبی عمدتا به نزولات آسمانی وابسته هستند. به همین دلیل است که نقش باران تا این همه اهمیت دارد که یا برایش شکرگذاری کنند و یا دعای طلبش را بخوانند.
او با بیان اینکه باغداری در قزوین در گذشته و امروز یکی از فعالیتهای مهم مردم و به باران وابسته است، میافزاید: مردم در روز پنجاه به در، در مصلاهای شهر به ویژه مصلاهای شمالی و جنوبی جمع میشدند. هرچند امروز فقط مصلاهای جنوبی فعال است.
به گفته این پژوهشگر، از رسوم این روز، چسباندن سنگ به دیوار مصلاست که در باور عمومی اگر سنگ باقی بماند، نشانه برآورده شدن حاجت است و اگر بیفتد، تحقق آن خواسته ممکن نخواهد بود.
او همچنین به یک باور محلی اشاره میکند و یادآور میشود: در میان مردم قزوین این اعتقاد وجود دارد که امام رضا (ع) در سفری مخفیانه به قزوین در این محل حضور یافته و نماز گزارده است و سنگی نیز به یادگار در آن مکان وجود دارد که مورد توجه مردم است.
سلیمانی ادامه میدهد: در این آیین، مردم در صورت نیاز به باران، نماز باران اقامه و هم زمان در فضایی شاد، با گردهمایی خانوادگی و محلی، این روز را سپری میکنند.
این قزوینپژوه اضافه میکند: در قزوین برخلاف بسیاری از مناطق ایران، آیینهای نوروزی در روز سیزده پایان نمییابد و تا پنجاه به در ادامه دارد و مردم در این بازه زمانی دید و بازدیدهای نوروزی را تکمیل میکنند.
نظر شما