به گزارش همشهری آنلاین، اشکان درویشی، کارگردان این نمایش پیش از این نمایش لبوبوی شهر جادو را برای کودکان کار کرده و قبل از آن هم البته نمایش هایی روی صحنه برده که اغلب کمدی بوده اند. مثل بومرنگ»، «اسکرین شات» و «نان، عشق، موتور وسپا». در این گفت وگو درویشی از اجرای خیابانی جومانجی می گوید:
در باره شکل گیری این کار بگویید.
جومانجی یک نمایش موزیکال است که تفاوت نسل ها را نشان می دهد و تفاوت سلیقه هایی که بین این نسل ها وجود دارد. این که نسل زد چه تفاوتی با نسل های قبل دارند و همینطور نوجوانانی که متعلق به نسل زد هستند، اما علایقشان شبیه هم نسلی های خودشان نیست. از این تقابل دو نسل در انتها می رسیم به این که اتحاد بین بچه ها مهم است و باید به سلیقه همدیگر احترام می گذراند.
و این نمایش تبدیل شد به نمایشی برای و به یاد بچه های میناب.
بله. این نمایش برشی داشت که در باره وطن و وطن دوستی بود. من در نمایش های دیگرم هم به این وطن دوستی پرداخته بودم. این برش از نمایش جومانجی درباره همبستگی نوجوانان ایرانی صحبت می کرد. اصلا قبل از ماجرای جنگ هم نوشته شده بود. در این برش یک پهلوان ایرانی داریم که به بچه ها این علاقه به وطن را گوشزد می کند و می گوید اگر یکی از تکه های پازل کشور جدا شود، دیگر زیبایی قبل را ندارد. وقتی اتفاق تلخ مدرسه میناب رقم خورد ما این قسمت را که ۱۵ دقیقه است، تبدیل به بخش حماسی و ملی کردیم و تقدیم به بچه های میناب کردیم و یادآور شدیم همان بچه های میناب الان می توانستند تماشاگر این نمایش باشند. بچه ها از جنگ چیزی نمی فهمند، ولی متأسفانه همیشه بدترین اتفاقات در هر جنگی برای کودکان رخ می دهد.
این اجرای خیابانی چطور تجربه های بری شما و گروهتان بود؟
برای همه ما بی نظیر بود. ما در اجرای اصلی ۳۵ بازیگر داشتیم. وقتی به آنها گفتم هرکس دوست دارد از روی علاقه در این برش میناب حضور داشته باشد، اعلام کند، ۳۲ نفر از آنها قبول کردند حاضر باشند. بقیه هم به خاطر خانواده هایشان و ترس از فضاهای خیابانی نخواستند باشند. ما هم چون حرف نمایش اصلا احترام به سلیقه سایرین بود، بدون هیچ حرفی پذیرفتیم. برای من جالب است که همه آنها در هر لحظه از نمایش اشک ریختند. خانم شراره رخام وقتی در باهر این برش صحبت کردیم گفتند با افتخار حضور خواهند داشت.
گفتید بچه ها روی صحنه اشک می ریختند، طبیعتا برای بینندگان هم همینطور بوده است. به نظرتان اصولا چنین اجرایی برای کودکان مناسب است؟
من همیشه مخالف این هستم که بچه تحت تأثیر احساساتش وارد فضاهای تلخ شود. اما وارد جنگی شدیم که خواه ناخواه کودکان ما را هم درگیر کرد. جنگی که با کشته شدن ۱۶۸ کودک مینابی شروع شود، ناخودآگاه بقیه بچه ها را هم درگیر می کند و این اجتناب ناپذیر است. نمی توان این احساسات را نادیده گرفت. اتفاقا باید نمونه ای از سختی های جنگ ببینند و بدانند ممکن است شبیه همین اتفاقات در گوشه دیگری از کشور رقم بخورد. پس بهتر است اتحاد وجود داشته باشد.
واکنش تماشاگر چطور بود؟
ما بازخوردهای بسیار عالی داشتیم. فکر می کنم نزدیگک به ۵ هزار نفر در میدان امام حسین (ع) حضور داشتند. دوست نداشتم در روز میلاد امام رضا(ع) نمایش تلخی داشته باشیم، اما به هر حال نمایش ویژه ای داشتیم. این را هم باید بگویم که عده ای کاملا چشمشان را روی کشته شدن این کودکان بستند. مگر ۱۶۸ تا مجسمه از بین رفته است؟ ۱۶۸ تا بچه مردند که علاوه بر آنها خانواده هایشان هم دیگر زندگی ندارند. به نظرم این اتفاق طوری است که می توان سال ها در باره اش نمایش و فیلم و موسیقی کار کرد.
این کار اجراهای رایگان دیگری هم خواهد داشت؟
بله. داریم برنامهریزی می کنیم که برای بچه های محروم تهران با کمک موسسه فرشته های بهشتی اجرا داشته باشیم. طبق همکاری های قبلی که با این موسسه داشتیم نمایش را برای کودکانی که خانواده هایشان در شرایط جنگی حتی توانایی خارج شدن از تهران را هم نداشتند، اجرا کنیم. قصد داریم در شهرهای دیگر هم این کار را بکنیم.
نظر شما