به گزارش همشهری آنلاین، این خانه که «کاسا ماورا» نام دارد—برگرفته از واژه یونانی «سیاه»—در زمینی به مساحت ۱۳۰۰ متر مربع و در میان جنگلی متراکم در شهر واله د براوو قرار گرفته است.
به گزارش فرادید؛ استودیوی تالر آلبرتو کایهخا این بنا را با بتن رنگدانهدار سیاه و در قالبی کمارتفاع طراحی کرده تا با سایههای درختان اطراف هماهنگ شود. هدف آنها خلق «یک اثر معماری مجسمهگونه» بوده که بر چشمانداز طبیعی غلبه نکند.
این استودیو گفته است: «هدف ما ایجاد حضوری قوی و یکپارچه بود، در حالی که فضاهای داخلی صمیمی باقی بمانند و ارتباط نزدیکی با نور، پوشش گیاهی و تجربه زیستن در این مکان داشته باشند».
آنها افزودند: «اگرچه این خانه بهعنوان یک اثر معماری مجسمهوار طراحی شده، اما قصد رقابت با چشمانداز را ندارد. در عوض، حجمها بهگونهای در زمین قرار گرفتهاند که بهطور طبیعی با توپوگرافی هماهنگ شوند و در کنار کوهها و پوشش گیاهی همزیستی داشته باشند».
این خانه از دو حجم متقاطع تشکیل شده که در مجموع طرحی به شکل X ایجاد میکنند. ورودی آن از سمت جنوب و از طریق مسیری پلکانی طولانی در کنار یک حوض باریک آب انجام میشود که با دیواری بتنی همراه است و بهتدریج ارتفاع میگیرد.
این مسیر ورودی به یک حیاط بزرگ ختم میشود که فضای نشیمن، غذاخوری و آشپزخانه در سمت غرب را از بخش اتاقخوابها در سمت شرق جدا میکند.
دسترسی به هر یک از این بخشها از طریق راهروهایی نیمهباز و سرپوشیده انجام میشود که به حیاطهای کوچکی متصل هستند؛ حیاطهایی که گیاهان از میان برشهای دایرهای و مربعی در سقف و دیوارها رشد میکنند.
استودیو توضیح میدهد: «یکی از مهمترین عناصر طراحی، دیوار ممتدی است که در طول مسیر ورودی بالا میرود و صدای جریان آب که از پلهها پایین میآید، آن را همراهی میکند».
آنها افزودند: «این دیوار در ادامه مسیر به سقفهای شیبدار خانه تبدیل میشود و به ساختار معماریای بدل میشود که شخصیت متمایز کاسا ماورا را شکل میدهد».
بتن سیاه با بافت قالببندیشده در سراسر سازه بهصورت نمایان باقی مانده و تضاد چشمگیری با سبزی محیط اطراف و نور خورشیدی که از طریق بازشوهای دایرهای وارد میشود، ایجاد کرده است.
در انتهای هر حجم، دیوارهای تمامشیشهای چشمانداز اطراف را قاب میکنند و به تراسهای کوچک چوبی باز میشوند؛ فضاهایی که در کنار اتاق خواب اصلی برای نشستن و در کنار فضای نشیمن در مجاورت یک استخر کوچک قرار دارند.
استودیو در پایان میگوید: «صلابت بتن در تضاد با بازشوهای بزرگ شیشهای قرار دارد که نور طبیعی را به عمق فضاهای داخلی میآورند و چشمانداز طبیعت را قاب میکنند؛ این تضاد تعادلی میان سنگینی و شفافیت ایجاد میکند».
نظر شما