همشهری آنلاین _ مسعودمیر: با این پیش فرض و در دنیای روزنامهنگاری که به کلمه و تصویر وابسته است ما موظفیم که مسلح باشیم به زندگی، به حفظ خاطره و تجدید حال خوب. تلخی های روزگار در مختصات جنگ، شبیه چشیدن گنه گنه است در هرم آفتاب و عطش اما ما ایرانی هستیم و فارغ از هر سلیقه و اعتقادی وطنمان را میپرستیم و میدانیم که به قول ابوالفتح صحاف، "پیروزی رؤیت خواهد شد؛ حتی اگر در کاسه چشمهای من و تو گیاه روییده باشد".
این آخرین خاطره بسیاری از تهرانیها با یکی از محبوبترین و بهترین رستورانهای شهر است. مرغ سوخاری دی که خیلیها بهخاطر مدیریت خوب و رفتار مدیر مهربان و با سلیقهاش خانم طریقتمنفرد از رستوران و غذاهایش خاطرات دلچسبی داشتند، در ایام جنگ به ویرانه ای بدل شد. طعم تلخ و غم انگیز مرگ و آوار ناگهان به کام تهرانیها نشست و چراغ مرغ سوخاری دی در ابتدای خیابان ترکمنستان در مجاورت ساختمان پلیس خاموش شد. این پیامک تخفیف دیگر معنا ندارد اما مهمتر از این اتفاق همان خاطره خوش زندگی است که هنوز هم جریان دارد و نباید بهخاطر جنگ فراموش شود. شاید اهالی این رستوران هم همین نظر را دارند که خیلی زود با نصب یک بنر از مشتریانشان خواستند که به شعب دیگر این رستوران قدیمی بروند و زندگی را پاس بدارند...
نظر شما