خاطره جالب علیرضا داودنژاد از علی لاریجانی

به گزارش همشهری آنلاین، علیرضا داودنژاد کارگردان سینمای ایران در متنی نوشت: «علی لاریجانی علی فیلم «نیاز» بود؛ هیچ مخاطبی مثل او بابت ساختن این فیلم به من احترام نگذاشت.

به یاد دارم عصبانی سرم را زیر انداخته بودم و وارد وزارت ارشاد شدم و یکسر به سراغ دفتر وزیر رفتم و بدون قرار قبلی ملاقات خواستم. منشی زنگ زد و بلافاصله در را بازکرد و من وارد اطاق وزیر شدم.

لاریجانی را دیدم که با آغوش گشاده و اظهار خوشحالی از این ملاقات به سراغم آمد و روبوسی کردیم و صندلی را عقب کشید و در بیرون آوردن پالتو کمکم کرد و خودش پالتو را گرفت و پشت صندلی انداخت و از من خواهش کرد بنشینم و خودش به پشت میز رفت و با به‌به و چه‌چه فیلم نیاز نشست.

جز کیارستمی و تقوایی کسی را ندیدم که مثل او آن‌همه از دیدن فیلم «نیاز» لذت برده باشد.

او با شنیدن گلایه من از برخورد بعضی نهادها در جا گوشی را برداشت و با مسولان اصلی آنها تماس گرفت و با لحن مواخذه صحبت کرد. باورم نمی‌شد و خنده‌ام گرفته بود و خنده‌دارتر اینکه از او خواستم سلام مرا به آنها برساند و رساند... .

وقتی در تلویزیون او را می‌دیدم که نشسته و به ترامپ می‌گوید یقه‌ات را رها نمی‌کنیم، یاد علی فیلم نیاز افتادم که زده و خورده گریبان حریف قلدرش را گرفته بود و می‌گفت: «هر کی تا آخرش وایساد!»؛ همان حریف که در انتهای فیلم با تحسین و احترام از او یاد می‌کند: «علی مرده...مرد». او رسم فتوت و جوانمردی را به‌جا آورد...

علی لاریجانی برای من علی فیلم نیاز شد؛ روحش شاد.»