خانه‌ای که جای بچه ها در آن امن است

به گزارش همشهری آنلاین، عده‌ای همان روز اول آمدند و عده‌ای روزهای بعد رسیدند تا عزیزانشان را به خانه ببرند. مددجویان باقیمانده هم به مراکزی که امنیت بیشتر داشتند و از نقاط حساس دور بودند منتقل شدند. نزدیک ۱۴ هزار مددجوی سالمند و معلول در مراکز استان تهران نگهداری می‌شوند که تا کنون فقط ۴۰۰ تن از آن‌ها نزد خانواده‌هایشان رفته‌اند و بقیه همچنان در مراکز مختلف و اغلب در نقاط امن حضور دارند.

وقتی خبر حمله آمد

مرکز معلولان فردیس کرج در خیابان بیست متری نفت در شهرک وحدت قرار دارد. در شمال شهرک اندیشه و در محدوده استان البرز. وقتی آمریکا و اسراییل به شهرک وحدت حمله کردند این ساختمان لرزید و اگرچه فرونریخت اما شیشه‌ها خرد و میز و صندلی و تخت‌ها از جا کنده شدند. این مرکز ۸۰ توان‌خواه معلول ذهنی داشت که همه کودک و نوجوان بودند. خبر حمله به فردیس کافی بود تا خانواده‌های مددجویان دنبال آن‌ها بیایند. با خانواده یکی از مددجویان تماس می‌گیریم. مادر امیرحسین می‌ گوید: «گفتند فردیس را زدند. من بدون اینکه به کسی خبر بدهم رفتم جلوی مرکز و گفتم می‌خواهم پسرم را ببرم. همه جا شلوغ بود و آمبولانس‌ها آمده بودند. امیرحسین را آماده کردند و وسایلش را توی یک ساک گذاشتند. جلوی در متوجه شدم هیچ راهی نیست که به خانه برویم. امیرحسین به خاطر معلولیتی که دارد نمی‌تواند خودش به تنهایی راه برود. می‌خواستم اسنپ بگیرم ولی هیچ ماشینی قبول نمی‌کرد. مدتی طول کشید تا اینکه خانواده یکی دیگر از مددجوها هم برای بردن او آمدند و ما را هم سوار کردند و به خانه رساندند.» در حمله به مرکز توانبخشی شهرک وحدت ۳ نفر شهید و بیشتر از ۳۰ نفر مجروح شده‌اند. مادر امیر حسین می‌گوید: «ساختمان فردیس بیرون شهر تهران است. اگر اینجا امن نیست و ممکن است بمباران کنند پس کجا امن است.» او خیلی از پدر و مادرهای دیگر را می‌شناسد که بچه‌هایشان را تحویل گرفته‌اند اما از خانواده‌هایی هم می‌گوید که توان پرستاری از فرزند معلولشان را ندارند و در نتیجه مددجو به مراکز دیگر منتقل شده است.

خانه مناسب پیدا کردیم

مرکز جامع توانبخشی امام علی در محله ازگل قرار گرفته است. اینجا ظرفیت نگهداری از ۲۰۰ دختر معلول ذهنی را دارد اما به دلیل شرایط جنگی بیشتر آن‌ها به خانواده‌هایشان تحویل داده شدند یا به مراکز دیگر فرستاده شدند. مقابل در ورودی و زیر تابلوی آبی‌رنگ این مرکز، خانواده «دریا» سعی می‌کنند او را سوار خودرو کنند. دریا سن و سال زیادی ندارد و تقریبا نوجوان محسوب می‌شود اما در کنار معلولیت ذهنی؛ اضافه وزن شدید دارد که ناشی از شرایط جسمی و مصرف داروها است. تحرک او به همین دلیل محدودتر شده است. او را با صندلی چرخ‌دار تا کنار خودرو آورده‌اند. از پدر دریا سوال می‌کنیم که چرا همان روزهای اول برای بردن او نیامده بود. پدر دریا می‌گوید: «خودمان می‌خواستیم از تهران برویم اما جایی برای رفتن نداشتیم. خانه ما نزدیک ساختمان‌های نظامی است ونمی‌خواستم بچه‌ام را آنجا ببرم چون امنیتش از اینجا کمتر بود. دنبال جایی در شهرستان می‌گشتیم اما وضعیت دریا هم طوری نیست که بتوانیم همراه او به خانه اقوام برویم. بالاخره خانه‌ای را پیدا کردیم که مناسب نگهداری از دریا باشد و آمدیم که او را ببریم.» دریا چیزی از جنگ نمی‌داند و خوشحال است که خانواده‌اش را می‌بیند و سوار ماشین می‌شود.

کمیته بحران

در جنگ ۱۲ روزه هم تعدادی از مددجویان از مراکز نگهداری شبانه‌روزی به خانواده‌های زیستی (پدر و مادر) یا خانواده‌های جایگزین (اقوام) تحویل داده شدند. این بار در اولین روز حمله به تهران، کمیته بحران بهزیستی تشکیل شد و این موضوع را تصویب کرد تا کار انجام شود. برخی از معلولان هم به دلیل نیازهای ویژه امکان نگهداری در خانه ندارند.

حمله حتی به حاشیه شهر

اغلب تصور می‌شود که آسایشگاه‌های درون بافت شهری در معرض خطر هستند اما با توجه به حمله رژیم صهیونیستی و آمریکا به شهرهای کوچک و حاشیه تهران، برخی از مراکز نگهداری مددجویان در این نقاط حومه شهر هم تصمیم به کاهش تعداد مددجویان یا جابه‌جایی آن‌ها گرفتند. عصر روز ۱۲ اسفند مرکز نگهداری زنان دارای بیماری‌های ذهنی در وردآورد، در اثر حمله هوایی دچار حادثه شد. تعداد از شیشه‌ها شکست و درها ازجای خود خارج شدند به همین دلیل برخشی از مددجویان این مرکز قدیمی جابه‌جا شدند. پس از آن بود که مرکز توانبخشی امام رضا در شهریار به دلیل نزدیک بودن به مراکز انتظامی اقدام به جابه‌جایی مددجویان به مرکز الوند در خادم آباد کرد و ۲۸ تن از مددجویان نیز به خانواده‌های خود تحویل داده شدند. دیگر مراکز هم به تناسب موقعیت خود تصمیم‌هایی دراین‌باره گرفتند. در برخی استان‌ها نیز اقدامات مشابهی انجام شده است.