همشهری آنلاین - یکتا فراهانی: درحالیکه نگاه ما به آسمان و سیارات دوردست است، تکنولوژیهای جدید اسکن اعماق زمین در سال ۲۰۲۶، پرده از رازهایی برداشتهاند که لرزه بر تن محققان انداخته است؛ از آبهای محبوس در سنگها تا ویرانههایی در قطب جنوب.
کشف دوباره زمین
سال ۲۰۲۶ را باید سال «کشف دوباره زمین» نامید. ما همیشه فکر میکردیم زمین را مثل کف دستمان میشناسیم، اما آخرین دادههای بهدستآمده از لرزهنگارهای فوق پیشرفته و ماهوارههای حرارتی، حقیقتی را فاش کردهاند که شبیه به رمانهای ژولورن است. دانشمندان شواهدی پیدا کردهاند که نشان میدهد حجم عظیمی از آب، سه برابر تمام اقیانوسهای روی زمین، در لایههای زیرین پوسته محبوس شده است. اما این تمام ماجرا نیست؛ ذوبشدن بیسابقه یخهای قطبی، سایههایی از سازههای هندسی و عظیم را نمایان کرده که هیچ شباهتی به پدیدههای طبیعی ندارند. آیا ما تنها ساکنان این سیاره بودهایم؟
بیشتر بخوانید:
معمای آبهای محبوس
تحقیقات جدید در اوایل سال ۲۰۲۶ نشان داد که در عمق ۷۰۰ کیلومتری زمین، در لایهای به نام «رینگوودیت»، مقادیر عظیمی آب وجود دارد. این آب به شکل مایع نیست، بلکه در ساختار مولکولی سنگها بهدامافتاده است. زمینشناسان بر این باورند که این اقیانوس زیرزمینی، منبع اصلی آبهای روی زمین است. این کشف بزرگ نهتنها چرخه آب را در سیاره ما بازتعریف میکند، بلکه این سوال را به وجود میآورد که آیا در این اعماق پرفشار، شکلی از حیات میکروبی وجود دارد که ما هنوز از آن بیخبریم؟
سایه اهرام زیر لایههای ضخیم یخ
اما هیجانانگیزترین خبر سال، از سردترین نقطه زمین مخابره شده است. تصاویر ماهوارهای با وضوحبالا از قطب جنوب، سازههایی را نشان میدهند که دارای زوایای دقیق ۹۰ درجه و ساختاری شبیه به هرم هستند. درحالیکه برخی دانشمندان آنها را «نوناتاک» (قلههای کوه سر برآورده از یخ) مینامند، باستانشناسان دیجیتال با بازسازی تصاویر معتقدند اینها بقایای یک تمدن پیشرفته هستند که پیش از یخزدن کامل قطب در آنجا ساکن بودهاند. این سازهها بهقدری عظیم هستند که فرضیه «قطب جنوب بهعنوان مهد تمدن» را دوباره بر سر زبانها انداخته است.
شهرهای زیرزمینی؛ پناهگاههایی از ترس یا برای زندگی؟
در ادامه اکتشافات در ترکیه، تیمی از باستانشناسان در سال ۲۰۲۶ با استفاده از رباتهای حفار کوچک، به دالانهایی دست یافتند که بهجای مسکن، بیشتر شبیه به آزمایشگاههای باستانی هستند. سیستمهای انتقال نور با استفاده از آینههای صیقلی در این شهرهای زیرزمینی، نشان میدهد که ساکنان آنها میخواستند بدون خروج از زمین، از نور خورشید بهرهمند شوند. سوال اینجاست: آنها از چه چیزی در سطح زمین میترسیدند؟ یک فاجعه آسمانی یا جنگی که تاریخ آن را فراموش کرده است؟
نظر شما